**برگزاری دومین نشست هنری با محوریت هوش مصنوعی در موزه هنرهای معاصر تهران**
دومین جلسه از سلسلهنشستهای «هنر هوش مصنوعی» با عنوان «هنر هوش مصنوعی در بینال ونیز» روز سهشنبه سوم شهریور ۱۴۰۵ در موزه هنرهای معاصر تهران برگزار شد.
میثم روشنی، سخنران این نشست، بر اهمیت افزایش آگاهی هنرمندان ایرانی در مواجهه با رسانههای نوین و لزوم گفتگوهای بینارشتهای در هنر معاصر تأکید کرد. او بینال ونیز را به عنوان یکی از رویدادهای کلیدی در دنیای هنر معرفی کرد و remarked که این رویداد فضایی بینظیر برای ارائه ایدههای نو و تعاملات بین هنر و فناوری فراهم میآورد.
روشنی همچنین «نقشه راه» این سلسلهنشستها را تشریح کرد که شامل برگزاری کارگاههای تخصصی، معرفی آثار برجسته و ایجاد یک کانون برای هنر هوش مصنوعی است.
در ادامه، سانا زرگر به تحلیل نمونههای ادغام فناوری و هوش مصنوعی در هنر معاصر پرداخت و به آثار رافائل لوزانو-همر، بهویژه اثر «Pulse Room»، اشاره کرد. این اثر نشاندهنده این است که چگونه دادههای زیستی انسان میتوانند به عنصر اصلی یک اثر هنری تبدیل شوند و احساس حضور و مشارکت را در بین مخاطبان ایجاد کنند.
زرگر تأکید کرد که فناوری و دادهها میتوانند به نحوی در هنر نقش آفرینی کنند که مخاطب به یک بخش از فرآیند خلق اثر تبدیل شود.
وی همچنین به آثار مِمُو آکتِن، هنرمند میانرشتهای، پرداخت که به پیوند میان علم، آئینهای کهن و فناوریهای نوین توجه دارد. آکتِن با اثر «Boundaries» در شصتمین بینال ونیز، تلاشی برای ترکیب فناوریهای دیجیتال و هوش مصنوعی با معماری سنتی و فضای مقدس کلیسا انجام داد.
زرگر در پایان اشاره کرد که بررسی آثار این دو هنرمند، تحولی در رابطه هنر و فناوری را نمایان میسازد و نشان میدهد که فناوری به عنصری کلیدی در تجربه، معنا و زبان هنر معاصر تبدیل شده است.
