به گزارش خبرگزاری مهر، بازی در نقش فرماندهان مشهور دفاع مقدس همواره چالشهای خاص خود را دارد. این نقشها میتوانند به تقلید کاریکاتوری و شعاری دچار شوند یا نتوانند ویژگیهای درونی این شخصیتها را به درستی منتقل کنند. آرمان درویش در فیلم «جانشین» به کارگردانی مهدی شامحمدی، با فراتر رفتن از گریمهای معمول و بازیهای تکنیکی، به تجسیم روح متزلزل و زخمخورده حسین املاکی پرداخته است. در حقیقت، درویش به عنوان «جانشینی شایسته» این اسطوره را بر روی پرده به تصویر میکشد.
درویش به خوبی درک کرده که شخصیت املاکی برای تماشاگر امروز نیازی به مقدسسازی ندارد و او را باید به صورت قابل باوری به نمایش درآورد. نقطه قوت بازی او در لحظات سکوت و نگاههای عمیقش نمایان میشود؛ جایی که اضطراب مسئولیت و چالشهای تصمیمگیری را با حداقل میمیک و با اثرگذارترین لحن به مخاطب منتقل میکند. بازی او به شیوهای سازمانیافته و طبیعی است، با وقاری همراه که در نگاهها و قدمهای استوار دیده میشود.
با این حال، فیلمنامه «جانشین» همواره با درویش همراه نیست و در نیمه دوم فیلم، در برخی بخشها او را در خلأی از دیالوگهای توضیحی رها میکند. این امر باعث میشود که درویش بار احساسات شخصیت را به تنهایی بر دوش بکشد. اگرچه او با این چالش مقابله میکند، گاهی فیلم اجازه بازتاب تلاطمهای درونی شخصیت را در تصویر نمیدهد و آن را محدود میسازد.
با این وجود، آرمان درویش موفق به خلق پرترهای ماندگار از املاکی شده است. او توانسته این شخصیت را از سایههای تصاویر محو و خاطرات دور، به انسانی زنده و واقعی تبدیل کند که شجاعت را در شرایط سخت به نمایش میگذارد. پس از خاموشی پرده، مخاطب نه تنها با یک شخصیت مصنوعی، بلکه با چهرهای محترم و جذاب از یک فرمانده آشنا میشود؛ دستاوردی که درویش را به عنوان جانشینی شایسته برای تجسید دنیای شهید املاکی به تصویر میکشد.
