دنیز وجودی، نوازنده کمانچه ۱۴ ساله، در گفتگو با خبردونی به تجربه‌های خود در زمینه موسیقی اشاره کرد. او از آغاز آموزش کمانچه در سن هفت سالگی تحت نظر استاد سعید میرزازاده گفت و این مسیر را تا پایان دوره ابتدایی ادامه داد.
وجودی، که در ششمین دوره جشنواره سراسری موسیقی موغام تبریز شرکت کرده است، به جذابیت کمانچه از دوران کودکی و افزایش علاقه‌اش به این ساز پرداخته و تأکید کرده که آموزش مستمر او را با تکنیک‌های نوازندگی و همچنین فرهنگ موسیقی موغام آشنا کرده است.
این هنرمند نوجوان تأکید کرد که یادگیری موسیقی برای نسل‌های جوان تنها یادگیری نواختن یک ساز نیست، بلکه فرصتی برای آشنایی بیشتر با فرهنگ و هویت ملی است.
وجودی به جایگاه مهم موغام و کمانچه در فرهنگ آذربایجان و تبریز اشاره کرد و افزود که این میراث فرهنگی باید به نسل‌های آینده منتقل شود. او معتقد است که حفظ این میراث به معنای نگهداری آن در قالب قدیمی نیست، بلکه باید امکان ارتباط آن با نسل جدید مهیا شود.
او ادامه داد که کمانچه باید بتواند با زبان نسل امروز ارتباط برقرار کند و جوانان باید احساس کنند که این موسیقی به آنها تعلق دارد.
وجودی بر اهمیت نگاه نسل جوان به موسیقی موغام به عنوان میراث زنده تأکید کرد و گفت: اگر نسل جدید این موسیقی را به عنوان بخشی از فرهنگ جاری خود ببیند، امیدوار است که این هنر سال‌ها باقی بماند.
وی همچنین اشاره کرد که جشنواره‌هایی مانند جشنواره موغام می‌توانند کانونی برای تعامل نسل جوان با هنرمندان باتجربه‌تر باشند و انگیزه‌ای برای پیگیری آموزش هنری ایجاد کنند.
وجودی با ابراز احساساتی عمیق به نقش کمانچه در روایت احساسات انسانی پرداخته و گفت: او دوست دارد صدای کمانچه حس‌های مختلف مردم را منتقل کند، به ویژه داستان یک مادر چشم‌انتظار.
به گفته او، این موسیقی می‌تواند اندوه مادری را که فرزندش را برای دفاع از وطن فرستاده روایت کند و همچنین ایستادگی آن فرزند را نیز به تصویر بکشد.
در پایان، این هنرمند نوجوان بر اهمیت اجرای موسیقی در چنین فضایی برای ایجاد احترام، افتخار و امید تأکید کرد.نوای کمانچه، به گفته این هنرمند نوجوان، می‌تواند به‌عنوان نمایانگر احساساتی چون رنج و دلتنگی در کنار احترام، افتخار و امید باشد. وی تأکید کرد که موسیقی تنها به روایت غم محدود نمی‌شود و می‌تواند احساسات متنوعی را در دل یک قطعه منتقل کند.
این هنرمند در ادامه ابراز داشت: «زمانی که ساز می‌زنم، تمایل دارم که شنوندگان تنها صدای کمانچه را نشنوند، بلکه احساسات نهفته در آن صدا را نیز درک کنند. اگر موسیقی بتواند این ارتباط عمیق را با مخاطب برقرار کند، قادر خواهد بود بخشی از خاطرات و احساسات یک جامعه را به یادگار بگذارد.»
در پایان، وجودی گفت: «امیدوارم نسل جوان بتواند موسیقی موغام و سازهای مانند کمانچه را با حفظ اصالت و ریشه‌های فرهنگی آن ادامه دهد و نگذارد این میراث ارزشمند از زندگی مردم دور شود.»
