به گزارش خبردونی، جمله «آغوش وطن به روی همه باز است» که در ماههای اخیر از سوی مقامات و مسئولان تکرار شده، گواهی بر تمایل هنرمندانی است که به دلایل مختلف از کشور خارج شده و اکنون بازگشت به وطن را انتخاب کردهاند. بازگشت فاطمه معتمدآریا به ایران در روزهای اخیر جنجالهای رسانهای به دنبال داشته است. این رخداد، به علاوه بر عواقب فعالیتهای او در کشور به دلیل پروندههای قضائی و مواضع سیاسی گذشتهاش، بهانهای میشود تا در مورد مفهوم مهم «وطن» و ضرورت حفظ حرمت آن تأمل کنیم.
این موضوع در خصوص هنرمندان اهمیت فراوانی دارد. هنرمندان به علت پیوند عمیق با فرهنگ و زبان کشور، نسبت به سرنوشت وطن خود احساس مسئولیت دارند. انتقاد از عملکرد حکومت و وضعیت اجتماعی معقول است، اما بین انتقاد و توهین به سرزمین تفاوت مهمی وجود دارد. این مورد باید در نظر تمامی ایرانیان، بهویژه چهرههای شناخته شده، باشد.
انتقاد از سیاستها و تصمیمات مسئولان و زیر سؤال بردن هویت ملی و ارزشهای کشور، دو مقوله متفاوت هستند. هیچکس نباید احساس کند برای بیان نارضایتیاش، باید چیزی را که به آن تعلق دارد زیر سوال ببرد. چون در نهایت، وطن جایی است که امکان بازگشت به آن فراهم است؛ محلی که بسیاری از مردم حتی پس از سالها دوری، هنوز بخشی از زندگی و هویتشان را در آن مییابند.
برخی افراد ممکن است بروند یا دوباره به کشوری دیگر مهاجرت کنند، اما نسبت آنها با سرزمین مادریاش مسئلهای نیست که به سادگی بتوان از آن گذشت. اگر درهای وطن باز باشد، بازگشت همواره ممکن است. اما کسانی که میروند باید بدانند که نباید از پشت، به سرزمینی که ممکن است روزی به آن بازگردند، ضربه بزنند. زیرا ممکن است گزند این سخنان ابتدا به خود آنها برسد.
بازگشت فاطمه معتمدآریا به ایران، بار دیگر بحث مهاجرت و بازگشت هنرمندان را در فضای رسانهای زنده کرده است. این هنرمندان هرچند مدتی از وطن دور شدهاند، اما پیوندشان با فرهنگ و مردم سرزمینشان بهراحتی قطع نمیشود. انتقادها و اعتراضهای آنها نباید باعث بیاحترامی به جایی شود که بخشی از هویتشان را شکل داده است. بهخصوص برای هنرمندان مشهور، این مسئله از اهمیت بیشتری برخوردار است.
ایران فراتر از تصمیمهای سیاسی است؛ این کشور شامل مردم، فرهنگ، زبان و خاطراتی است که بخشی از زندگی بسیاری از ما را تشکیل میدهد. بنابراین، تفکیک میان «نقد شرایط» و «تحقیر وطن» امری ضروری است. هیچکس نمیتواند پیشبینی کند که فردی که از کشور میرود، چه زمانی بازخواهد گشت. اما اگر این بازگشت روزی محقق شود، بهتر است که ردپایی از نفرت و تخریب باقی نمانده باشد.
بازگشت هر ایرانی به وطن، رویدادی است که باید به آن خوشامد گفت. حتی اگر در گذشته اختلاف نظرهایی وجود داشته باشد، درهای وطن باید به روی فرزندانش باز بماند. با این حال، فرزندان نیز باید حرمت آن را حفظ کنند، زیرا هرچند ممکن است دور شوند، این ارتباط با وطن همچنان بخشی از هویت آنهاست و در نهایت، هر سخنی که درباره سرزمین خود میگویند، میتواند بر خود آنها نیز تأثیر بگذارد.
