**رویداد مستندنگاری «زندگی در جنگ» به نمایش گذاشته شد**
به گزارش خبردونی، رویداد مستندنگاری «زندگی در جنگ» بهعنوان یک رویداد رقابتی با تمرکز بر مستندنگاری و استفاده از تجربیات دوران دفاع مقدس آغاز به کار کرده است. هدف از برگزاری این رویداد، شناسایی استعدادهای هنری و رسانهای و همچنین آسیبشناسی مدیریت رسانهای و هنری در دوران بحران میباشد. این رویداد در دو بخش حرفهای و مردمی برگزار شد که بخش حرفهای شامل آثار عکاسان و بخش مردمی شامل تصویر و روایتهای عمومی از روزهای جنگ یا پس از آن بود.
در مراسم اختتامیه این رویداد که در تاریخ ۱۹ بهمن برگزار شد، از برگزیدگان تقدیر بهعمل آمد و نمایشگاه عکس و روایت «زندگی در جنگ» افتتاح شد. در این نمایشگاه ۸۹ عکس و روایت از ۶۵ هنرمند بهنمایش گذاشته شده است که از میان صدها اثر ارسالی انتخاب شدهاند.
عکاسان و راویان راهیافته به این نمایشگاه شامل افراد مشهور و جوانی از حوزه هنر هستند، از جمله دنیا اسکندرزاده، علیرضا اسماعیلی، فواد اشتری و دیگران، که آثارشان صحنههای مختلفی از زندگی در شرایط جنگ را به تصویر کشیدهاند.
این نمایشگاه با هدف ارائه نگاهی عمیقتر به جنگ و پیامدهای آن به تصویر کشیده شده است. عکاسی که در این نمایشگاه بهنمایش درآمده، نه فقط به میدان نبرد میپردازد، بلکه زندگی روزانه در واقعیت جنگ را به تصویر میکشد. تصاویر نشاندهنده حضور جنگ در جزئیات زندگی روزمره، از جمله خانه و خیابانها هستند، جایی که جنگ به یک وضعیت اجتماعی تبدیل شده و نه صرفاً یک رویداد سیاسی.
امید است این رویداد قادر باشد به مخاطبان نشان دهد که جنگ تنها در خط مقدم نیست، بلکه تأثیرات آن در تمام جنبههای زندگی به وضوح قابل مشاهده است. آثار بهنمایش درآمده در این نمایشگاه، سندهایی از لحظاتی هستند که معمولاً نادیده گرفته میشوند، اما عمیقاً با زندگی انسانها در ارتباط هستند.### نمایشگاه “زندگی در جنگ”؛ نگاهی به واقعیتهای تلخ جنگ
نمایشگاه جدیدی با عنوان “زندگی در جنگ” به بررسی احساسات و تجربههای انسانی در زمان بحرانهای نظامی پرداخته و یادآور میشود که تعریف جنگ تنها به صداهای توپ و گلوله خلاصه نمیشود. این رویداد تصویری از اضطراب و درد ناشی از جنگ را از طریق جزئیاتی چون موهای نامرتب، پیشانیهای منقبض و لباسهای خونی به نمایش میگذارد.
در بسیاری از عکسها، عنصر اصلی نه تنها مقاومت، بلکه تلاش برای بقای زندگی است؛ این تلاش در لحظاتی که امید رو به افول میرود، نمود پیدا میکند. پرسش کلیدی نمایشگاه این است که آیا زندگی در شرایط جنگ به معنای مبارزه کردن است یا تلاش برای حفظ دوستیها و لحظات عادی در زمانی است که همه چیز علیه آن قرار دارد؟
این نمایشگاه به ما امکان میدهد تا نحوه عادی شدن جنگ را مشاهده کنیم. عادیسازی جنگ، یکی از ترسناکترین جنبههای آن است؛ انسانی که به آسانی با بحرانها سازگار میشود. عکسها نشان میدهند که مردم چگونه با حداقل امکانات و از طریق شوخی و روزمرگی تلاش دارند تا احساس کنند همه چیز تحت کنترل است. اما در واقعیت، آیا زندگی در این شرایط واقعاً عادی است؟
قدرت این نمایشگاه در این است که توانایی تحریک دقت و تفکر را در تماشاگر ایجاد میکند؛ هر عکس به عنوان یک سوال باز عمل میکند. تماشاگر به ناچار خود را به جای سوژه قرار میدهد و از خود میپرسد: اگر من در این موقعیت بودم، چه میکردم؟ این پرسشها به تدریج به سوالات عمیقتری تبدیل میشوند که به قدرت تحمل و واقعیات انسانی میپردازند.
همچنین، نمایشگاه تلاش نمیکند نحوه جنگ را زیبا یا شاعرانه جلوه دهد. تصاویر حاضر نه تنها از قهرمانسازی، بلکه از روایات اغراقآمیز نیز پرهیز میکنند و این صداقت به تصاویر اعتبار میبخشد. در حقیقت، “زندگی در جنگ” نشان میدهد که تصاویر میتوانند فراتر از ابزار ثبت واقعیت عمل کنند و به یک حافظه جمعی تبدیل شوند.
این عکسها پس از پایان جنگ باقی میمانند و گواهی بر تجربیات مردم هستند. در نهایت، این نمایشگاه مخاطب را به چالش میکشد تا سوالات عمیقتری درباره انسانیت و معنای زندگی در زمان جنگ مطرح کند؛ آیا چیزی از انسان بودنمان باقی میماند که ارزش دفاع کردن داشته باشد؟
