به گزارش خبرنگاری مهر، علی وزیریان، هنرمند و طراح گرافیک، یادداشتی درباره حضور مردم در خیابانهای تهران منتشر کرده است.
در این یادداشت آمده است که یک چله و اربعین از شروع فصلی میگذرد که میدانهای شهر به جای تکیههای سنتی تبدیل شدهاند. واژه “تکیه” اکنون در این فضا معانی جدید و عمیقی یافته و تبدیل به محلی برای گردهمایی و ابراز احساسات مردم شده است. وزیریان به توصیف شور و حماسهای میپردازد که در این تکیهها شکل میگیرد و اشاره میکند که این مکانها نمادی از عشق و اقتدار مردم برای شهدایشان است.
وی به مرور صحنههایی از شبهای اخیر در میادین شهر پرداخته و میگوید که در اینجا مداحان و جمعیت در حال برگزاری مراسم سوگواری هستند و شعاری حماسی با ریتمی خاص در فضا طنینانداز میشود. همچنین، وزیریان به روحیه جمعیت در این شبها اشاره کرده و مینویسد که مردم از کشورهای مختلف، از جمله فرانسه، با صدای جمعی، پشتیبانی خود را از ایران ابراز میکنند.
وزیریان در ادامه به سخنرانیها در این تجمعات اشاره میکند که بر اهمیت ادامه مقاومت و قیام تأکید دارند و میگویند که خون شهیدان هرگز فراموش نمیشود و مردم باید در این مسیر استوار باقی بمانند.
او به توصیف احساسات عمیق دختران و جوانان حاضر در این جمعیت میپردازد و به یادآوری جملهای از آل احمد اشاره میکند که خود را در میان این شور و جمعیت کوچک احساس کرده است.
در پایان، وزیریان به پیامی از قائد شهید اشاره میکند که مردم را به مقابله با چالشها دعوت میکند و تأکید میکند که تمامی اقشار مردم با هم در حال مقاومت و ایستادگی هستند.در گفتوگوها درباره مذاکرات، برخی از اهالی نظر مطرح میکنند که اگر طرفهای مقابل همان افرادی هستند که به آنها توجهی نمیشود، چرا صدایشان جدی نایاسته است؟ شورای امنیت روسیه اخیراً هشدار داده است که احتمال حمله دوباره آمریکا تحت عنوان مذاکرات جدی وجود دارد. یکی از حاضرین در پاسخ به این نگرانیها میگوید: «ما حق نداریم نسبت به مسئولان شبهه داشته باشیم و بنابراین، کاستیها و بدبینیها باید کنار گذاشته شوند.»
در ادامه، فردی دیگر اظهار میکند که مسئولان باید احساسات عمومی مردم مؤمن و فعال را به عنوان یک معیار مهم در نظر بگیرند، زیرا طبق فرمایش امیرالمؤمنین، «از گمان مؤمنان بترسید چون خداوند حق را بر زبانهای آنها قرار داده است.» بسیاری از مردم بدون آنکه به کسی توهین کنند، نگرانیهایی درخصوص مذاکرات با آمریکا دارند و آنها به دنبال تجربیات ناخوشایند از دو دوره قبلی مذاکرات هستند که به جنگ منجر شد و این بار نیز به محاصره دریایی منتهی شده است. بنابراین، نگرانیهای عمومی توجیهناپذیر نیست. آنها بر این باورند که اگر دوباره فریب بخورند، کسی برایشان عذرخواهی نخواهد کرد. رهبر شهید کشور نیز بر لزوم خروج آمریکاییها از منطقه تأکید کرده بود.
اینجانب با یادآوری شعارهای عمومی و تصاویر پرچمها، در مسیر حرکت خود، با باران روبهرو میشوم. با روشن کردن برفپاککن، لحظهای میتوانم مردم را بیابم که زیر باران و با پرچمهای خود ایستادهاند. چه پیر و جوان و کودک که به افتخار وطنشان با شور و نشاط حضور دارند. در این شرایط دشوار غیر از توکل به خداوند چه باید کرد؟ لذا با ایمان و توکل به او پیش میروم و میگویم: هر چه باد، باد.
