کتاب تازهای تحت عنوان «منشآت موسیقایی فارسی: شامل سیوهفت حُکم، نامه و مکتوب از قرن هشتم تا دوازدهم هجری» به قلم امین (ابوالفضل) هراتی و از سوی نشر «خنیاگر» منتشر شد.
در توضیحات پشت جلد این اثر آمده است که پژوهشگران در حوزه موسیقی کلاسیک ایرانی به علت کمبود منابع تاریخی و روایی، به جستوجو در منابع غیرموسیقایی روی آوردهاند. منشآت، که نوعی متن ادبی به حساب میآیند، بخش نسبتاً ناشناختهای از این منابع را شکل میدهند.
این کتاب شامل سیوهفت متن ادبی موسیقایی است که از میان بیش از شصت منشأ مورد شناسایی، برگزیده و تصحیح شدهاند. نویسنده با هدف جمعآوری مجموعهای غنی از دادههای تاریخی و اصطلاحی، این آثار را از قرون هشتم تا دوازدهم هجری قمری گردآوری کرده است.
در مقدمه اثر، مؤلف به تشریح انتخابهایش در مورد منشآت پرداخته و اشاره کرده که این ها به چهار گروه تقسیم میشوند: گروه اول شامل منشآت ناشناختهای است که برای اولینبار معرفی شدهاند. در گروه دوم، آثار شناختهشدهتری وجود دارند که پیشتر اشارههایی به آنها شده، اما هیچگاه تصحیح نشدهاند. گروه سوم شامل متون تصحیح و منتشر شدهای است که در پژوهشهای جاری کمتر به آنها پرداخته شدهاست و گروه چهارم شامل آثار شناختهشدهای است که در تحقیقهای قبلی به آنها استناد شده است.
تنوع این منشآت و وجود اصطلاحات تخصصی موسیقایی در آنها ضرورت تصحیح مجدد و گردآوری این اسناد را ناشی میشود و به همین دلیل، این اثر میتواند منبع ارزشمندی برای پژوهشگران موسیقی فارسی باشد.
