به گزارش خبرگزاری ایسنا، پوریا اخواص، خواننده مطرح موسیقی ایرانی، به تشریح وضعیت کنونی تولید و انتشار آثار موسیقی پرداخت و بهویژه عواملی که منجر به کاهش تولید آثار شده است، اشاره کرد.
او در پاسخ به سوالی دربارهی اینکه آیا انتشار آثار موسیقی بیشتر یک تصمیم هنری است یا ریسک اقتصادی، گفت: “انتشار یک اثر همواره ترکیبی از این دو جنبه است. با این حال، برای من تصمیم هنری ارجحیت دارد، زیرا موسیقی اصیل ایرانی نتیجه نیازی عمیق برای بیان احساسات است، هرچند نمیتوان هزینههای قابل توجه تولید را نادیده گرفت.”
پوریا اخواص همچنین در ادامه افزود که احساس مسئولیت نسبت به فرهنگ و شنوندگان او را به تولید آثار جدید تشویق میکند. او بر این باور است که اگر یک اثر بتواند بر روی حتی یک گروه کوچک از شنوندگان تأثیرگذار باشد، ارزش انتشار دارد.
زمانبندی انتشار آثار نیز به عقیده او باید با توجه به شرایط اجتماعی و نیازهای عمومی مخاطبان تنظیم شود. در خصوص نیاز انسانها به موسیقی در زمانهای بحرانی، اخواص بیان کرد که موسیقی میتواند به عنوان پناهگاهی برای آرامش و حفظ امید عمل کند و در چنین اوضاعی بیشتر از همیشه به نقش فرهنگی خود میپردازد.
خوراک هنری و هزینههای تولید آثار نیز تغییرات عمدهای یافته است. او به افزایش هزینههای استودیو، تجهیزات و دستمزدها اشاره کرد و افزود که این تغییرات ممکن است به کاهش کیفیت و تنوع آثار منجر شود.
پوریا اخواص در پایان، به نیاز هنرمندان به حمایت نهادهای فرهنگی و مخاطبان تأکید کرد و گفت: “حمایت از موسیقی، حمایت از هویت فرهنگی جامعه است.” او همچنین بر اهمیت استمرار رابطه هنرمند با مخاطب تاکید کرد و افزود که این ارتباط میتواند بستر لازم برای پروژههای بزرگتر در آینده را فراهم کند.
به گفته این خواننده، اگر روند فعلی ادامه یابد، ممکن است تولید آثار جدی و پژوهشمحور کاهش یابد و شاهد بروز آثار کمهزینه و زودبازده و کاهش عمق پروژهها در موسیقی ایرانی باشیم.### چرخه پایدار تولید و عرضه موسیقی
بزرگترین چالش موجود در عرصه موسیقی، نبود چرخهای پایدار برای تولید و توزیع آثار هنری است. به گفته برخی هنرمندان، این چرخه باید به گونهای تشکیل شود که آنها بتوانند بدون دغدغههای مالی، تمام تمرکز خود را بر کیفیت و خلاقیت بگذارند.
در دوران کنونی که ناپایداری در جنبههای مختلف زندگی مشهود است، هنر به عنوان یکی از معدود مکانهایی باقی مانده که میتواند افراد را به خودشان بازگرداند. هنرمندان با امید به آینده و بهمنظور حفظ و انتقال هر اثر کوچک و ارزشی، به خلق آثار خود ادامه میدهند. موسیقی ایرانی، با وجود تمامی چالشها و پیچیدگیهای تاریخیاش، به اعتقاد بسیاری از فعالان این حوزه، به همراهی مردم و فرهنگیان از این دوره عبور خواهد کرد.
در خصوص پرسشی مبنی بر اینکه آیا انتشار موسیقی در ایران بیشتر یک «ضرورت فرهنگی» است تا «فعالیت اقتصادی»، نظر بسیاری این است که بله. به ویژه در موسیقی ایرانی، انتشار آثار بیشتر به عنوان تلاشی برای حفظ و انتقال میراث فرهنگی تلقی میشود. اگرچه اقتصاد هنر نیز حائز اهمیت است، اما اگر نگرش فرهنگی کاهش یابد، در آینده چیزی برای سرمایهگذاری اقتصادی باقی نخواهد ماند.
