### برگزاری نخستین پیشنشست دومین همایش ملی نمایشنامهپژوهی
به گزارش خبردونی و به نقل از روابطعمومی خانه تئاتر، نخستین پیشنشست دومین همایش ملی نمایشنامهپژوهی با همکاری کانون نمایشنامهنویسان و مترجمان خانه تئاتر، با حضور جمعی از پژوهشگران، دانشجویان و علاقهمندان به این حوزه، در سالن کنفرانس خانه تئاتر برگزار شد.
در ابتدای نشست، رامتین شهبازی، دبیر علمی همایش، به سابقه برگزاری این رویداد اشاره کرد و گفت: نخستین دوره این همایش در دوران شیوع کرونا برگزار شد و علیرغم محدودیتها، استقبال پژوهشگران از آن بسیار قابل توجه بود که منجر به انتشار یک مجموعه مقالات در قالب کتاب شد.
شهبازی ادامه داد که در فاصله بین برگزاری دوره اول و حال حاضر، فعالیتهای پژوهشگران در زمینه نمایشنامهپژوهی ادامه داشته است، هرچند که محدودیتهای اجتماعی برگزاری نشستهای بیشتر را دشوار کرده است. وی اعلام کرد که در آستانه برگزاری دوره دوم، برنامهریزی برای برگزاری سه تا چهار پیشنشست تخصصی صورت گرفته است تا زمینه گفتوگو و تبادل نظر بین پژوهشگران و دانشجویان فراهم آید.
این دبیر علمی درباره هدف برگزاری این نشستها بیان داشت: معرفی طیفهای جدید در موضوعات نمایشنامهپژوهی به پژوهشگران جوان هدف اصلی است و در این راستا از حضور استادان برجسته بهرهبرداری میشود.
در ادامه محمدحسین ناصربخت، دانشیار دانشگاه هنر ایران و دانشگاه بینالمللی سوره، در سخنرانی با عنوان «پژوهش در ادبیات نمایشی معاصر؛ آسیبها و راهکارها»، به بررسی روند تاریخی پژوهشهای تئاتری در ایران پرداخت. او تاکید کرد که ارتقای کیفیت پژوهش در این حوزه امری کلیدی است تا مطالعات تئاتری در کشور به یک سطح مطلوب برسد.
ناصربخت با مرور تاریخ پژوهشهای نمایشی در ایران گفت: ورود تئاتر به مفهوم اروپایی آن در ایران تلاشهایی برای شناخت این پدیده جدید را به همراه داشت. او اشاره کرد که در دوره مشروطه، رسانهها به بررسی تئاتر پرداخته و کارکردهای اجتماعی و سیاسی آن را مورد توجه قرار دادند.
وی به نشریات تاثیرگذار در دهههای ۴۰ و ۵۰ اشاره کرد که موجب رشد پژوهش و نقد در کنار هم شدند و به تثبیت جایگاه پژوهشگران جدید در این حوزه کمک کردند.
در بخش دوم نشست، عرفان ناظر، استادیار پردیس هنرهای زیبای دانشگاه تهران، به بررسی تاریخ مفهوم و ادبیات نمایشی در ایران پرداخت. او ضرورت انتخاب شیوههای مناسب برای مطالعه تاریخ این حوزه را مورد تاکید قرار داد و بیان کرد که برای شناخت دقیق ادبیات نمایشی ایران، مسیر تحول این پدیده باید بهدقت مورد بررسی قرار گیرد. ناظر به الگوهای مختلف تاریخنگاری در تئاتر اشاره کرد و افزود که پژوهشگران باید از پیشفرضها فاصله بگیرند تا به درک بهتری از تاریخ این حوزه برسند.در بررسی ادبیات نمایشی، برخی تضادها میان مفاهیمی نظیر تجدد و ضدتجدد وجود دارد که نیازمند تحلیلی تاریخی برای درک بهتر آنهاست. به گفته یکی از محققان، شناخت جایگاه نمایشنامهنویسان و جریانهای فکری مختلف در تاریخ تئاتر ایران، مستلزم تحلیل شرایط اجتماعی، فرهنگی و تاریخی هر دوره است و نمیتوان آثار را بدون توجه به بسترهای تولید آنها مورد بررسی قرار داد.
نخستین پیشنشست دومین همایش ملی نمایشنامهپژوهی به منظور بررسی روشهای مختلف پژوهش در این حوزه برگزار گردید و سلسله نشستهای تخصصی این همایش در هفتههای آینده ادامه خواهد داشت. این همایش با همکاری کانون نمایشنامهنویسان و مترجمان خانه تئاتر و با دبیری علمی رامتین شهبازی، در آذرماه ۱۴۰۵ در تهران برنامهریزی شده است.
