به گزارش خبرگزاری مهر، ابراهیم حصاری، کارگردان و تهیهکننده مستند «فصل انگور»، درباره محتوای این اثر توضیح داد که این مستند در دوران شیوع کرونا ساخته شده است، زمانی که ترس و نگرانی در جامعه بیداد میکرد. وی همچنین اشاره کرد که مادرش نیز به این بیماری مبتلا شد و پس از تلاشهای فراوان، موفق شد او را از بیمارستان به خانه منتقل کند. به گفته حصاری، مادرش به دلیل بیماریهای زمینهای مانند عمل قلب و دیابت، شرایط سختی را سپری کرد.
وی در ادامه گفت که پس از بازگشت مادر به خانه، پدرش وظیفه مراقبت از او را به عهده گرفت. حصاری بر وجود یک پیوند عاطفی عمیق میان پدر و مادرش تأکید کرد و افزود که جدایی آنها میتواند عواقب روحی و عاطفی زیادی به همراه داشته باشد، به ویژه در شرایط بحرانی.
کارگردان مستند «فصل انگور» افزود که در دورانی که اکثر مردم از یکدیگر دوری میکردند، پدرش با اشتیاق به مراقبت از مادر پرداخت. وی پس از اطمینان از اینکه مادرش تحت مراقبت پدرش قرار دارد، تصمیم به ثبت این تجربیات گرفت. حصاری با اشاره به ایدهای که برای ساخت فیلمی در مورد روزمرگیهای پدر و مادرش داشت، اضافه کرد که در ابتدا تردیدهایی برای ساخت فیلم وجود داشت، ولی پس از نمایش آن به چند فیلمساز، بازخوردهای مثبتی دریافت کرد.
این مستند با استقبال خوبی در سطح بینالمللی روبرو شده است، به طوری که حصاری معتقد است دنیا همچنان تشنه داستانهایی از روابط عاشقانه و انسانی است، به ویژه در دنیایی که روابط سطحی گسترش یافته و عواطف واقعی در حال محو شدن هستند.
حصاری درباره اهمیت شناخت سوژهها در فیلمسازی تصریح کرد که موفقیت خود را مدیون انتخاب موضوعاتی میداند که با آنها زندگی کرده است. او به چالشهایی که فیلمسازان در عدم شناخت کافی از موضوعات داستانی با آن مواجهاند، اشاره کرد و گفت که برای برقراری ارتباط موثر با مخاطب، شناخت عمیق از محیط و شخصیتها بسیار حیاتی است.
وی در پایان به وضعیت اکران این مستند اشاره کرد و ابراز امیدواری کرد که فیلم بیشتری دیده شود. حصاری افزود که جشنوارهها جذاب و رقابتی هستند، اما اهمیت واقعی در برقراری ارتباط با مردم و انتقال پیام اثر نهفته است.در سالهای اخیر، پلتفرمها و برخی شبکهها به کادر مستندسازان کمک کردهاند، اما هنوز هم کمبودهایی وجود دارد که باعث دلسردی این گروه میشود. مستند به عنوان یک ژانر سینمایی جذاب، نه تنها مورد توجه مسئولان قرار گرفته، بلکه هنوز هم برای تماشاگران به اندازه کافی اهمیت ندارد. یکی از مستندسازان مطرح، ابراز میکند که تمایل دارد آثارش در مکانهایی نمایش داده شود که بیشترین تعداد مخاطب را جذب کند، اما در حال حاضر پاسخ روشنی برای این موضوع وجود ندارد.
وی در ادامه تصریح کرد که برای دیده شدن اثر، نیاز به ارادهای قوی از سوی نهادهای حکومتی است. گروه «هنر و تجربه» که پیشتر موفق عمل کرده بود، مثالی است که نشان میدهد سینمای مستند نیز به فضاهای مناسب و اختصاصی نیاز دارد تا فیلمسازان بتوانند آثار خود را بدون نیاز به خواهش و تمنا، به علاقهمندان ارائه دهند. وی همچنین اشاره کرد که امیدوار است پلتفرمها روند بروکراتیک خود را آسانتر کنند. از آنجا که شهرت در پلتفرمها نقش تعیینکننده و تأثیرگذاری دارد، اگرچه فیلمی با کیفیت تولید کردهاید، عدم شناخت رسمی ممکن است کار ارائه آن را دشوار کند، حتی اگر هدف شما صرفاً اهدای آن به مخاطبان باشد.
