به گزارش خبرگزاری مهر، سعید قاسمی، نویسنده فیلمنامه کوتاه «خونبس»، در مورد شکلدهی ایده اولیه این اثر گفت: “به توصیه یکی از filmmakers معروف، در جستجوی سوژههایی در صفحات حوادث روزنامهها بودم که قابلیت تبدیل شدن به درامی جذاب را داشته باشند. در این بین با سنتی به نام خونبس آشنا شدم که برایم بسیار جالب توجه بود.” او افزود: “مطالعه درباره این موضوع، به ویژه گزارشات و روایتهای مربوط به دهههای اخیر ایران، انگیزهای برای شروع نوشتن این فیلمنامه به من داد.”
قاسمی توضیح داد که خونبس سنتی است که در گذشته میان اقوام مختلف کشور، از جمله عربها، لرها، کردها و فارسها برای پایان دادن به انتقامجویی شناخته شده بود. به گفته او، طبق این رسم، نزدیکترین دختر خانواده قاتل به عقد یکی از مردان خانواده مقتول درمیآمد تا با ایجاد پیوند خانوادگی، نزاعها پایان یابد. او تصریح کرد: “بسیاری از این ازدواجها بهصورت اجباری و بدون رضایت دختر انجام میشد.”
این نویسنده به کاهش اجرای این سنت پس از انقلاب و بهویژه با گسترش نظام حقوقی اشاره کرد و خاطرنشان ساخت که همچنان گزارشهایی مبنی بر ادامه این رویه در برخی مناطق دورافتاده وجود دارد. قاسمی با بیان اینکه روایتهای تلخی از زنانی که تحت فشار این سنت قرار گرفتند وجود دارد، گفت: “بعضی از این زنان در تلاش برای بازگشت به خانواده خود با مشکلاتی مواجه شدند و برخی به دلیل ترس از شعلهور شدن دوباره اختلافها نتوانستند از وضعیت خود فرار کنند.”
وی درباره انتخاب موضوع «خونخواهی» و «ازدواج اجباری» برای این فیلمنامه توضیح داد: “مفاهیمی مانند خونخواهی، ازدواج اجباری و تعهد به سنتها از مهمترین محورهای داستان هستند. بررسی روایتهای واقعی زنانی که قربانی این سنت شدند، تأثیر عمیقی بر خلق شخصیت رستا داشت.”
در ارتباط با ایجاد شخصیت رستا، قاسمی اعلام کرد که او قصد داشت این شخصیت را در مقابل دشوارترین انتخاب زندگیاش قرار دهد. او همچنین تأکید کرد که مطالعه منابع مختلف و گفتگو با اقوام مختلف در این خصوص به غنای شخصیتها کمک کرده است. “در ساخت این شخصیتها سعی کردهام آنها را باورپذیر و پویا طراحی کنم.”
قاسمی در ادامه، به پرهیز از کلیشهسازی در نمایش فرهنگ بومی اشاره کرد و اظهار داشت: “اگرچه سینمای ایران به فضاهای بومی پرداخته، اما من تلاش کردم از قالبهای تکراری فاصله بگیرم.” او افزود که در طراحی فضا، لباسها و رفتار شخصیتها از فرهنگهای متنوع الهام گرفته شده است.
این نویسنده در پایان به نگاه جهانی این اثر اشاره کرده و گفت: “در نگارش سعی کردم روابط و شخصیتهای داستان بهگونهای طراحی شوند که هم ریشه در فرهنگ ایرانی داشته باشند و هم برای مخاطبان جهانی قابل درک و تأثیرگذار شوند.” قاسمی خاطرنشان کرد که هدفش روایت صادقانه و هنرمندانه فرهنگ و سنتهای ایرانی است تا مخاطبان در هر نقطه از جهان بتوانند با آن ارتباط برقرار کنند.به تازگی، یک نویسنده ایرانی با اثر جدید خود تحت عنوان «خونبس»، تلاش کرده است تا مرزها را درنوردد و داستانهای انسانی متنوعی را به اشتراک بگذارد. این اثر بهگونهای طراحی شده که اصالت ایرانی خود را حفظ کرده و در عین حال، روایتی جهانی و انسانی ارائه دهد. نویسنده بر این باور است که تصمیمات سخت شخصیت اصلی، رستا، باید برای مخاطب ایرانی و تماشاگرانی از فرهنگهای گوناگون قابل درک و همذاتپنداری باشد.
بهمنظور گسترش دستیابی بینالمللی، فیلمنامه «خونبس» در چندین جشنواره معتبر جهانی حضور یافته و به جشنوارههای معتبر همچون اسکار و بفتا راه یافته است. این فیلمنامه نامزدی جوایزی را به خود اختصاص داده و موفق به کسب دو جایزه بهترین فیلمنامه کوتاه شده است. همچنین، در مجموعهای از جشنوارههای دیگر نیز بهعنوان اثر منتخب یا نامزد نهایی معرفی گردیده است.
این نویسنده به بازخوردهای مثبت جهانی «خونبس» اشاره کرده و خاطرنشان کرده است که این فیلمنامه چندین بار در قالب دورخوانی برای مخاطبان بینالمللی اجرا شده و مورد استقبال قرار گرفته است. یکی از عوامل جذابیت این اثر برای تماشاگران خارجی، آشنایی با سنت خونبس است که برای بسیاری ممکن است ناشناخته باشد، اما در عین حال کنجکاوی آنها را برمیانگیزد.
نویسنده به جنبههای انسانی داستان و انتخاب دشوار شخصیت رستا اشاره کرده و گفت که مخاطبان همواره درباره سرنوشت این شخصیت و مواجهه او با چالشهای موجود پرسش میکنند. بهعقیدهی او، رستا تنها در برابر یک فرد نیست، بلکه در برابر ساختاری اجتماعی قرار دارد که راه گریزی برای او باقی نمیگذارد، و این یکی از موضوعات اصلی اثر است که به بررسی سنتها و ساختارهای مشکلساز کمک میکند.
در نهایت، قاسمی به پایان تلخ و اثرگذار فیلمنامه اشاره کرد که مورد توجه مخاطبان خارجی قرار گرفته است و بسیاری آن را غافلگیرکننده و ماندگار توصیف کردهاند. او این گفتگوها را فرصتی تلقی میکند برای معرفی بخشی از فرهنگ و تاریخ ایران و معتقد است آنچه «خونبس» را برای داوران و تماشاگران جذاب کرده، تنها موضوع آن نیست، بلکه ترکیبی از روایتهای پرتنش و شخصیتهایی با انتخابهای سخت است که فرهنگ ایرانی را بدون کلیشه به تصویر میکشد.
