به گزارش خبرگزاری خبرآنلاین، سایت عصرایران در تحلیلی به بررسی آسیبشناسی ممنوعالتصویری در رسانههای ایران پرداخت. این تحلیل که ابتدا به نظر یک خاطرهگویی دوستانه میرسد، در واقع نشاندهنده یک الگوی تکراری و ناموفق در روابط میان نهادهای رسمی و هنرمندان است. ممنوعالتصویری در ایران به ابزاری برای مجازات بدون محاکمه تبدیل شده که نه تنها ثابت نیست، بلکه هیچ دلیلی شفاف برای توجیه آن ارائه نمیدهد.
فردی که برای سالها بخشی از خاطرات جمعی جامعه بوده است، ناگهان از تصویر حذف میشود، بدون اینکه کسی مسئولیت این تصمیم را بر عهده بگیرد. نویسنده به بهانههای کماهمیتی اشاره میکند که برای توجیه این حذف به کار میروند، که بیشتر شبیه به یک طنز تلخ است تا یک رویکرد منطقی.
تحلیلگران معتقدند تاریخ مصرف این سیاست به پایان رسیده است. زمانی که ممنوعالتصویری طراحی شد، تلویزیون دولتی تنها منبع رسانهای بود و حذف یک چهره به معنای حذف از حافظه بصری جامعه بود. اما در دنیای امروز، با گسترش ارتباطات، این وضعیت دیگر برقرار نیست.
به عنوان مثال، محمود شهریاری پس از سالها حذف از رسانههای رسمی، در این مدت در فضای مجازی و برنامههای مختلف دیده شده است. بنابراین، مجازاتهای اینچنینی از اعتبار خود افتاده و تنها فاصله میان مخاطب و رسانههای رسمی را افزایش میدهند.
در همین راستا، فیلتر کردن اپلیکیشنهایی چون «فوتبال ۳۶۰» نیز به تکرار همین اشتباهات دامن میزند. تصمیماتی که با شفافیت و اعلام عمومی همراه نیستند، به فرایند اعتماد عمومی آسیب میزنند و مخاطب را به سوی منابع غیررسمی سوق میدهند.
عادل فردوسیپور نیز همانند شهریاری، از طریق شبکههای اجتماعی با مخاطبان در ارتباط است و این نشان میدهد که در عصر دیجیتال، بستن درهای رسمی تنها منجر به جلب توجه بیشتر به بسترهای جایگزین میشود.
تحلیلگران از مسئولان خواستند تا به تجربههای گذشته توجه کنند و از تکرار اشتباهاتی که نتایج مثبتی به دنبال نداشته، خودداری کنند. تنظیم قوانین رسانهای باید بر مبنای منطق حرفهای باشد نه سلیقههای شخصی. در دنیای امروز، هیچ دیواری در فضای ارتباطات پایدار نخواهد ماند.
