به گزارش خبردونی، فروزان حسینی، بازیگر نمایش «باران نمنم خواهد بارید» که با نویسندگی شهرام احمدزاده و کارگردانی تارا برزی در سالن استاد انتظامی خانه هنرمندان به روی صحنه رفته، در خصوص نقش خود توضیحاتی ارائه داد. او به شرح ابعاد شخصیتی که در این اثر ایفا میکند پرداخت و گفت: «شخصیت من زنی است که سالها از دردی ناشی از گذشته رنج برده و این ترومای عمیق که ریشه در دوران کودکیاش دارد، بر روابط و دیدگاههای او نسبت به زندگی تأثیر گذاشته است. نکته جالب در این نقش این است که این رنج بهطور مستقیم بیان نمیشود بلکه در سکوتها و رفتارهای ظریف شخصیت نمود پیدا میکند.»
حسینی در ادامه به چگونگی تعامل با فضای سورئال نمایش و حفظ پیوستگی اجرا پرداخت و گفت: «سعی میکنم احساسات و موقعیت شخصیت را بهطور واقعی تجربه کنم. زمانی که احساسات واقعی باشد، دنیای سورئال نمایش نیز برای تماشاگر قابل پذیرش میشود. من وارد این فضا میشوم از طریق ریتم، سکوتها و تمرکز بر لحظه.»
این بازیگر همچنین همکاری با تارا برزی را در نقش کارگردان مثبت ارزیابی کرد و افزود: «برزی از ابتدای تمرینها دیدگاه روشنی نسبت به جهان نمایش داشت و همچنین فضای تبادل نظر را برای بازیگر فراهم کرد. ما همواره جزئیات را مرور میکنیم و هرگونه تغییر در راستای حفظ دنیا اثر انجام میشود و نه صرفاً به خاطر تفاوت. این دیالوگ مداوم به زنده و پویا ماندن نقش کمک کرده است.»
حسینی در خصوص چالشهای حفظ تمرکز در لحظات تعلیق و انرژی متفاوت مخاطبان، سکوت را بهعنوان یک عنصر فعال در این اثر معرفی کرد و گفت: «دو چالش وجود دارد، اما من فکر میکنم تفاوت انرژیهای مخاطبان جذابترین بخش اجرای زنده است. سکوت در این نمایش نقش مهمی ایفا میکند و اگر تمرکز از بین برود، تأثیر آن نیز کاهش خواهد یافت. به علاوه، واکنشهای متفاوت مخاطبان هر شب باعث میشود هر اجرا تجربهای جدید باشد.»
در پایان، حسینی بر اهمیت صداقت در بازیگری بهعنوان ابزاری برای برقراری ارتباط میان تماشاگر و فضای انتزاعی نمایش تأکید کرد و گفت: «به نظر من، صداقت مهمترین ابزار بازیگر است. اگر احساسات شخصیت را با واقعیت و بدون تصنع به نمایش بگذارم، حتی در فضایی انتزاعی، تماشاگران میتوانند همذاتپنداری کنند. هدف من این است که فضایی فراهم آورم که هر تماشاگری بتواند تجربیات و برداشتهای خود را از نمایش داشته باشد. این نقش برای من فراتر از یک شخصیت نمایشی است؛ نوعی سفر به لایههایی از انسان که در زندگی روزمره کمتر به آن پرداخته میشود. اگر نمایش بتواند حتی برای لحظهای مخاطب را به تأمل در زمینههای خاطره، تنهایی و امید دعوت کند، به هدف خود رسیدهایم.»
