به گزارش خبرآنلاین، در دو دهه اخیر، دولتها به منظور کنترل مصرف بنزین اقدامات متعددی را آغاز کردهاند. در ابتدای دهه ۸۰، مصرف بنزین به حدی بالاوضعیت حاملهای انرژی غیرقابل تحمل بود که دولتهای وقت، اعم از اصلاحطلبان و اصولگرایان، به دنبال کاهش مصرف رفتند. تغییر قیمتها یکی از راههایی بود که اقتصاددانان مرتبط با دولت به آن اشاره کردند، اما این اقدام در عمل نتایج مطلوبی به دنبال نداشت.
در سال ۸۵، که هر لیتر بنزین ۱۰۰ تومان قیمت داشت، مصرف روزانه بنزین به ۷۳ میلیون و ۷۰۰ هزار لیتر رسید. در حالی که قیمت کنونی بنزین به پنج هزار تومان افزایش یافته، مصرف روزانه اکنون به بیش از ۱۲۹ میلیون لیتر رسیده است. در طول این مدت، کمترین میزان مصرف با ۵۹ میلیون و ۹۰۰ هزار لیتر در سال ۹۰ و بیشترین مصرف با ۱۳۰ میلیون لیتر در سال ۱۴۰۴ ثبت شده است. به طور کلی، مصرف بنزین در این دو دهه ۲.۱ برابر افزایش یافته است، علیرغم چندین بار افزایش قیمت، از جمله در آبان ۹۸.
دولت با شکاف ۱۵ میلیون لیتری میان تولید و مصرف مواجه است و به نظر میرسد برخی از تحلیلگران بر این باورند که افزایش قیمت میتواند به کنترل مصرف کمک کند، در حالی که این اهداف در عمل محقق نشده است. همچنین، افزایش قیمت سوخت به عنوان ابزاری سریع برای کنترل مصرف شناخته میشود، اما شرایط کنونی کشور، مانع از پیادهسازی این استراتژی میشود. کارشناسان معتقدند که افزایش قیمت بنزین تحت فشارهای معیشتی میتواند پیامدهای اجتماعی و روانی منفی در پی داشته باشد و به همین دلیل، سیاستگذاری باید بر مدیریت مصرف بدون افزایش قیمت متمرکز شود.
بررسیها نشان میدهد که تنها در سال ۹۹، به دلیل شیوع ویروس کرونا، مصرف بنزین کاهش قابل توجهی پیدا کرد و نه به علت افزایش قیمت. کرونا باعث تعطیلیهای گسترده و در نتیجه کاهش تردد شد.
در خصوص افزایش درآمدها، کارشناسان اعتقاد دارند که دولتها بهدلیل تورم آسیب میبینند و سیاستهای تورمزا در نهایت منجر به افزایش هزینههای دولت میشود. در حال حاضر، شکاف میان تولید و مصرف انرژی، یک واقعیت انکارناپذیر است و تا زمانی که تولید به شکل مؤثری افزایش نیابد، اقداماتی مانند افزایش قیمت به حل ناترازی کمک نخواهد کرد.
