به گزارش خبرگزاری خبرانلاین، در سال 1384 و در دوران مجلس هفتم شورای اسلامی، طرحی با عنوان طرح تثبیت قیمتها به تصویب رسید. این اقدام سیاسی به منظور مقابله با دولت وقت، یعنی دولت اصلاحات، انجام شد و به دولت الزام میکرد از افزایش قیمت کالاها و خدمات خودداری کند تا نرخ تورم در کشور کاهش یابد.
در آن زمان، نرخ تورم در ایران 10.4 درصد بود. اما در دو دهه اخیر، این نرخ به سطوح بسیار بالاتری رسیده و در حال حاضر به حدود 60 درصد رسیده است. در این مدت، بنزین به صورت سهمیهبندی ارائه میشود و قیمت آن نیز به شکل یارانهای باقی مانده است، اما خروج بنزین از چرخه تصمیمگیری اقتصادی نتوانسته است به مهار تورم کمک کند.
**تغییر مسیر توسعه**
ارزان بودن سوخت، به ویژه بنزین، عاملی شده که به عدم صرفهجویی در تحقیق و توسعه برای تولید کالاهای کم مصرف و خودروهای بهینه در ایران منجر شده است. این سیاست در حالی ادامه دارد که هدفگذاری آن ایجاد رضایت لحظهای در افکار عمومی است. در عین حال، منابع نفت و گاز، طبق اصول توسعه پایدار، نباید به عنوان درآمد روزمره بلکه به عنوان ثروت ملی دیده شود که باید به سرمایههای مولد مانند فناوری، زیرساخت و آموزش تبدیل گردد.
اما در حال حاضر، سیاستهای موجود به انتقال ثروت از آینده به حال تمایل دارد که در ادبیات سیاسی به آن “تله رفاه” میگویند. توزیع یارانهای انرژی در ظاهر یک سیاست حمایتی است، اما در حقیقت این کار بزرگترین انتقال ثروت بین نسلها را رقم میزند و مسیر توسعه پایدار را به سمت مصرفگرایی ناپایدار منحرف میکند.
برای مطالعه مشروح گزارش به لینک زیر مراجعه فرمایید.
