به گزارش خبرگزاریها، شلوغی بیمارستانهای وابسته به وزارت بهداشت که به عنوان مراکز درمان دولتی شناخته میشوند، از جمله ویژگیهای بارز آنها نسبت به بیمارستانهای خصوصی است.
برای آشنایی با واقعیتهای مراجعه به بیمارستانهای دولتی، به ویژه در تهران، حضور فیزیکی در این مراکز ضروری به نظر میرسد.
در یکی از مراجعات برای باز کردن گچ دست یک بیمار، نوبت ما برای تاریخ ۱۴ شهریور و ساعت ۱۳:۲۵ تعیین شده بود و نیاز به حضور چند دقیقهای قبل از ساعت تعیین شده بود.
در ابتدا، برای دریافت نوبت ویزیت، باید کد ملی بیمار را در دستگاه مربوطه وارد میکردیم. شماره نوبت ما ۸۶ بود که تنها مختص یکی از پزشکان بود. به دلیل همزمانی نوبتهای متعدد در همان ساعت و برای پزشکان مختلف، فضای نشستن به شدت محدود بود.
برخی از اتاقهای معاینه با صفهای نسبتا طولانی مراجعین مواجه بودند و پس از مدت اندکی، نوبت ما فرا رسید.
در بیمارستانهای آموزشی، معاینه بیماران توسط رزیدنتها انجام میشود و پزشک مربوطه بر کار آنها نظارت دارد. لذا انتظار برای معاینه توسط پزشک اصلی ممکن است به واقعیت نپیوندد.
پس از ورود به اتاق معاینه، چند رزیدنت گچ دست ما را بررسی کردند و بعد ارجاع به رادیولوژی انجام شد. در صف رادیولوژی نیز پس از مدتی نوبت ما رسید و پرداخت هزینه لازم بود.
پس از انجام عکسبرداری، به اتاق معاینه برگشتیم. پس از مشاهده تصاویر، دستور به باز کردن گچ صادر شد و پروسه مشابهی طی شد. در نهایت پس از ارزیابی دستان باز شده، نتیجه سلامتی اعلام شد بدون اینکه پزشک اصلی ویزیت کند.
زمانی که از بیمارستان خارج شدیم، حدود سه ساعت برای این پروسه صرف شده بود. بررسیها نشان میدهد که یکی از دلایل کلیدی شلوغی بیمارستانهای دولتی، مشکلات مالی بیماران در مراجعه به مراکز خصوصی است که آنها را ناچار به تحمل ساعات انتظار در بخشهای دولتی میکند.
