### افزایش فعالیت بدنی سبک؛ راهی برای کاهش خطر مرگ در بیماران CKM
به گزارش خبردونی به نقل از مدیسن نت، یک مطالعه تازه نشان میدهد که افزایش یک ساعت فعالیت بدنی سبک در روز میتواند خطر مرگ را تا ۱۴ تا ۲۰ درصد کاهش دهد. این نتایج در مورد افرادی که به سندرم قلبی عروقی-کلیوی-متابولیک (CKM) مبتلا هستند، در طی ۱۴ سال بررسی شده است.
جوزف سارتینی، پژوهشگر ارشد و دانشجوی دکتری آمار زیستی در دانشگاه جانز هاپکینز، بیان داشت که “این نوع فعالیت بدنی که اغلب نادیده گرفته میشود، میتواند تأثیر چشمگیری بر سلامت قلب بیماران CKM داشته باشد.” وی همچنین اشاره کرد که برای افرادی که در مراحل پیشرفته این سندرم قرار دارند، مزایای فعالیت بدنی معمولی محسوستر خواهد بود.
سندرم CKM شامل مجموعهای از عوامل خطر مانند فشار خون بالا، قند خون بالا و اضافه وزن است که هر یک میتواند احتمال بیماریهای قلبی و سکته را افزایش دهد. محققان در اظهارنظرهای اولیه خود، به این نکته اشاره کردند که ترکیب این عوامل به طور قابل توجهی ریسک مشکلات قلبی را بالا میبرد.
پژوهشگران همچنین یادآور شدند که فعالیتهای بدنی معمولاً برای افرادی با مشکلات متابولیکی توصیه میشود، اما فعالیتهای شدیدتر ممکن است برای آنان که در مراحل پیشرفتهتر CKM قرار دارند، دشوار باشد. مایکل فانگ، پژوهشگر ارشد دانشگاه جانز هاپکینز، اظهار کرد: “شواهد موجود نشان میدهد که فعالیتهای سبکتری مانند پیادهروی و باغبانی میتوانند به سلامت قلب کمک کنند، هرچند که نیاز به تحقیقات بیشتری در این زمینه وجود دارد.”
در این مطالعه، محققان دادههای حدود ۷۲۰۰ بزرگسال را که از سالهای ۲۰۰۳ تا ۲۰۰۶ در یک نظرسنجی ملی جمعآوری شده بودند، مورد تجزیه و تحلیل قرار دادند. این نظرسنجی اطلاعاتی از معاینات فیزیکی و سطح فعالیت روزانه شرکتکنندگان جمعآوری کرده است.
به گفته سارتینی، فعالیت بدنی سبک شامل کارهایی است که افراد میتوانند بدون احساس خستگی انجام دهند، مانند یوگا و حرکات کششی. همچنین، سندرم CKM در مراحل مختلفی ارزیابی میشود که مرحله ۰ نشاندهنده عدم وجود مشکلات بوده و مراحل بالاتر به تدریج به وجود بیماریهای خطرناکتر اشاره دارد.
نتایج این مطالعه نشان داد که فعالیت بدنی سبک به طور معناداری با کاهش خطر مرگ در بیماران مبتلا به مراحل ۲ تا ۴ سندرم CKM ارتباط دارد. بهعلاوه، افزایش زمان فعالیت به ویژه در مراحل بالاتر CKM میتواند به کاهش بیشتر خطر مرگ کمک کند. بر این اساس، تنها تغییرات کوچکی در میزان فعالیت روزانه میتواند تأثیرات چشمگیری در سلامتی بیماران داشته باشد.
