**محققان: تماس چشمی کلید یادگیری نوزادان**
به گزارش خبرگزاری مهر به نقل از مدیسن نت، تحقیقات جدید نشان میدهد که ایجاد تماس چشمی با نوزادان میتواند به آنها کمک کند تا توجه خود را به اطلاعات مهم معطوف کنند و به همگامسازی امواج مغزی آنها با سخنرانان کمک میکند.
«ویکتوریا لئونگ»، محقق ارشد دانشگاه کمبریج، تاکید کرد: والدین باید به اهمیت استفاده از نشانههای اجتماعی مانند تماس چشمی و فراخواندن نام فرزندانشان توجه کنند، زیرا این نشانهها نه تنها توجه آنها را جلب میکند، بلکه یادگیری را نیز تسهیل میکند.
لئونگ در این باره توضیح داد که اگر والدین هنگام آموزش یا ارائه دستورالعملها، مشغول استفاده از تلفن همراه باشند، احتمال کمتری وجود دارد که نوزادان جدی بگیرند یا یاد بگیرند، در مقایسه با زمانی که توجه کامل خود را به فرزندان معطوف کرده و به چشمان آنها نگاه میکنند.
تحقیقات قبلی نشان داده است که تماس چشمی میان نوزاد و بزرگسال میتواند منجر به همگامسازی امواج مغزی آنها شود؛ با این حال، نقش این همگامسازی در فرآیند یادگیری هنوز مشخص نیست.
برای بررسی این موضوع، محققان ۴۲ نوزاد با میانگین سنی ۹ ماه را در سنگاپور و بریتانیا مورد مطالعه قرار دادند و از آنها خواستند به سه زبان بیمعنی متفاوت گوش دهند. در این مطالعه، هر زبان با یک گوینده در صفحه نمایش همراه بود که عینکی بر چشم داشت. در یک حالت، عینکها شفاف بودند و در حالتهای دیگر، عینکها تیره بودند که مشاهده چشمان گوینده را دشوار میکرد.
پس از این، محققان عبارات و کلمات جدیدی از زبانهای بیمعنی به نوزادان ارائه دادند و انتظار داشتند نوزادان بیشتر به افرادی که از زبان ناآشنا استفاده میکردند، توجه کنند.
نتایج نشان داد که تنها زمانی که نوزادان قادر به مشاهده چشمان گوینده بودند، امواج مغزی آنها همگام میشد. همچنین، همگامسازی امواج مغزی در هنگام یادگیری زبان بیمعنی به طور معنیداری بیشتر بود.
لئونگ همچنین به این نکته اشاره کرد که نوزادان در یادگیری زبانها گزینشی عمل میکنند و فقط زمانی یاد میگیرند که بتوانند چشمان گوینده را ببینند. به عبارتی، همگامسازی مغز در پیشبینی یادگیری از فعالیت فردی نوزادان نیز دارای اهمیت بیشتری بود.
«کایلی کلاکسون»، یکی دیگر از نویسندگان این مطالعه، عنوان کرد که بدون تماس چشمی، نوزادان نمیتوانند اطلاعات را به خوبی پردازش کنند و این نشاندهنده یک فرآیند انتخابی در یادگیری آنها است.
این یافتهها هم در کمبریج و هم در سنگاپور معتبر به نظر میرسد و نشان میدهد که این پدیده یک ویژگی جهانی بوده و مختص به یک فرهنگ خاص نیست. محققان همچنین خاطرنشان کردند که نشانههای اجتماعی دیگری مانند لبخند زدن یا اشاره کردن نیز میتوانند به جلب توجه نوزادان کمک کنند و ممکن است در فرهنگهایی که تماس چشمی کمتر مهم تلقی میشود، نقش مهمتری در رشد زبان ایفا کنند.
