ویگن دردریان، خواننده معروف موسیقی پاپ و جاز ایران، پس از چهار سال اقامت در ایالات متحده، در تابستان ۱۳۵۳ به ایران بازگشت. این بازگشت که بهدلیل انتظارها و امیدها جلب توجه عمومی کرده بود، بهسرعت با حاشیهها و اختلافات درباره قراردادهای کاری روبهرو شد.
در گفتوگویی که در تاریخ ۲۳ شهریور ۱۳۵۳ با مجله «زن روز» داشت، ویگن به دلایل ترک کشور اشاره کرد و گفت که در سال ۱۳۴۹ به دلیل فشار طلبکاران یا بیمحبتی مردم کشور را ترک نکرده، بلکه در واقع «از خودم فرار میکردم». او تصریح کرد که به موفقیتها و محبتهای مردم در دوران کاری خود افتخار میکند، اما احساس میکرد نیاز به مدتی فاصلهگیری از زندگی روزمره دارد تا با چالشهای شخصی خود روبهرو شود.
ویگن اقامت چهار سالهاش در آمریکا را فرصتی برای تغییرات مثبت در زندگیاش توصیف کرد و اشاره کرد که توانسته بسیاری از رفتارهای افراطی گذشته را کنار بگذارد. او همچنین اعلام کرد که از دو سال پیش دیگر مشروب نمینوشد و این را از مهمترین موفقیتهای شخصیاش میداند.
بازگشت او به ایران با اختلاف میان دو صاحبکاباره درباره قراردادهای کاری همراه بود. ویگن خاطرنشان کرد که پیشتر با پرویز حجازی قرارداد بسته، اما مشکلات چشمی او مانع از اجرای آن شد. در عین حال، عارف، خواننده مشهور، از او خواسته بود که به ایران برگردد و در واقع قراردادی دیگر نیز برای اجرای برنامهاش شکل گرفته بود. ویگن تأکید کرد که نمیخواهد این اختلافات به جنجال تبدیل شود و درباره تهدیدات مرتبط به خود نیز گفت که این حرفها را جدی نمیگیرد.
این خواننده همچنین از دخترانش، ژاکلین و آیلین، حمایت کرد و گفت در تلاش است تا به ژاکلین در زمینه خوانندگی کمک کند. با وجود علاقه به ایران، او اعلام کرد که پس از اتمام قرارداد سهماههاش، به آمریکا بازخواهد گشت، جایی که همسر و دو فرزندش زندگی میکنند. او در عین حال تأکید کرد که زندگی ماشینی آمریکا به روحیهاش نمیسازد و پس از چهار سال دوری بیشتر به ارزشهای «احساس، عاطفه و انسانیت» در زندگی ایرانی پی برده است.
