به گزارش خبرگزاری عصر ایران، نام کولر گازی به محض شنیده شدن، یادآور گرمای تابستان برای بسیاری از افراد است؛ اما جالب است بدانیم که هدف اولیه از خلق سامانههای تهویه مطبوع، تنها خنکسازی انسان نبود. این داستان از یک چاپخانه در بروکلین نیویورک آغاز شد، جایی که رطوبت بالا به یکی از بزرگترین چالشها تبدیل شده بود.
در سال 1902، ویلیس هاویلند کریر، مهندس شرکت Buffalo Forge، موظف به حل مشکل کارخانه Sackett-Wilhelms Lithographing and Publishing شد. در این کارخانه، فرایند چاپ رنگی تحت تأثیر رطوبت قرار میگرفت و تغییر در میزان رطوبت باعث انبساط و انقباض کاغذ میشد. این مشکلات منجر به جابهجایی رنگها و اختلال در چاپ میگردید.
کریر برای حل این معضل، سیستم کنترلی برای رطوبت طراحی کرد. او مدلی را ایجاد کرد که هوا را از روی کویلهای سرد عبور میداد؛ در این فرآیند، با کاهش دما تا زیر نقطه شبنم، رطوبت هوا روی کویلها تقطیر میشد و دما نیز کاهش مییافت. این اختراع منجر به شکلگیری اولین قدمهای سامانههای سرمایشی مدرن شد.
کریر در همان سال طرح خود را به ثمر رساند و این سیستم را در تابستان در چاپخانه نصب کرد. این سامانه تنها برای خنکسازی نبود، بلکه قادر به کنترل دما و رطوبت هم بود. وی بعدها تهویه مطبوع را به عنوان فرآیندی برای کنترل دما، رطوبت، پاکیزگی و توزیع هوا تعریف کرد.
در 20 سال اول عمر این سیستم، بیشتر در صنایع مختلف مانند چاپ، نساجی و تولید شکلات مورد استفاده قرار میگرفت. با پیشرفت تکنولوژی و کوچکتر شدن ابزارها، استفاده از کولر گازی برای راحتی انسانها نیز افزایش یافت.
نمایشگاه جهانی سنتلوئیس در سال 1904 یکی از نقاط عطف در این زمینه بود که ساختمان ایالت میسوری به کولر گازی تجهیز شد و برای نخستین بار، عموم مردم تجربه هوای خنک را احساس کردند. به تدریج، سینماها، فروشگاهها و هتلها به مراکز اصلی انتشار این تکنولوژی تبدیل شدند.
در حقیقت، کولر گازی در ابتدا برای حل مشکلات صنعتی طراحی شده بود و نه برای راحتی انسانها در تابستان. این نوآوری در ابتدا برای حفظ کیفیت کاغذ ایجاد شد و با گذشت زمان، رفاه انسانها را نیز در بر گرفت.
