**بستری شدن عیسی امیدوار، پیشگام گردشگری ایران**
به گزارش خبردونی و به نقل از خبرگزاری اعتماد، عیسی امیدوار، یکی از چهرههای تاثیرگذار در گردشگری معاصر ایران، به دلیل کهولت سن و بیماری در بیمارستان تحت مراقبت قرار دارد. این خبر از سوی خبرگزاریها منتشر و حاکی از عیادت انوشیروان محسنی بندپی، معاون گردشگری وزارت میراثفرهنگی، و مدیران مجموعه فرهنگی تاریخی سعدآباد از عیسی امیدوار بود.
عیسی و عبدالله امیدوار به عنوان نخستین جهانگردان ایرانی در یک قرن اخیر شناخته میشوند. این دو برادر که اصالتاً از روستایی در طالقان هستند، ساکن خیابان نظامی تهران بوده و در سال ۱۳۳۳ با ۹۰ دلار و دو موتورسیکلت، سفر ماجراجویانه خود را آغاز کردند. شعار آنها “همه متفاوت، همه خویشاوند” بود.
در زمان آغاز سفر، عیسی ۲۵ ساله و عبدالله ۲۳ ساله بودند. سفر نخست آنها که ۷ سال طول کشید، شامل بازدید از کشورهای افغانستان، پاکستان، هند، تبت، آسیای جنوب شرقی و استرالیا بود و سپس از اقیانوس آرام به آلاسکا و آمریکای شمالی و جنوبی سفر کردند. آنان با گذر از اقیانوس اطلس، به قاره اروپا رسیدند.
سفر دوم این برادران در سال ۱۳۴۰ آغاز شد و این بار از سوی یک اتومبیل سیتروئن انجام گرفت. هزینه سفر را آنها با انجام مصاحبههای رسانهای و نوشتن مقالات برای سیتروئن تأمین کردند. مقصد این سفر، آفریقا بود و این سفر سه سال به طول انجامید.
برادران امیدوار در طول سفرهای خود، گنجینهای از هدایا و یادگاریها را جمعآوری کردند که در موزهای در مجموعه فرهنگی تاریخی سعدآباد به نمایش درآمده است. موزه برادران امیدوار به عنوان نخستین موزه انسانشناسی ایران، در تاریخ ۵ مهر ۱۳۸۲ افتتاح شد و شامل مجموعهای از اشیاء، عکسها و فیلمهای سفر به کشورهای گوناگون است.
این دو برادر در سال ۱۳۴۳ کتابی با عنوان “سفرهای برادران امیدوار” منتشر کردند که تنها با تیراژ ۱۰ هزار نسخه در همان سال به چاپ رسید و آخرین تجدید چاپ آن به سال ۱۳۹۷ بازمیگردد.
در مصاحبهای، عیسی امیدوار به انگیزه سفرهایش اشاره کرد و گفت: “اگر ریسک نکنید، به عشق واقعی خود دست نخواهید یافت. زندگی فرصتی است که باید آن را غنیمت شمرد و در صورت ترس، امکان دستیابی به هیچ چیز وجود ندارد.” وی به انتخاب موتورسیکلت در سفر اشاره کرد و بیان داشت که این انتخاب به آنها اجازه داد تا به نقاط غیرقابل دسترسی سفر کنند.عبدالله امیدوار، مسافر برجسته و فیلمساز ایرانی، پس از سفرهای متعدد به نقاط مختلف جهان، بهویژه مناطق برفنشین قطب، تجربیاتش را از زندگی با اقوام ابتدایی به تصویر کشید. به گفته او، در این سفرها، با قبایل مختلفی که هیچگاه انسانهای سفیدپوست را ندیده بودند، بهویژه جیواروها، که به شکارچیان کله انسان معروف هستند، زندگی کرده است. امیدوار بههمراه تیمش، موتوسیکلت خود را با کشتی به مقصد میرساند و هزینهای برای حمل آن نمیپردازد.
او همچنین به چندین ماه سفر به آمریکای جنوبی، سرزمین قبایل مختلف، اشاره کرد و گفت که این مناطق بهرغم رونق تکنولوژی، دیگر نشانی از زندگی سنتی قبایل گذشته ندارند.
پس از بازگشت به ایران، عبدالله امیدوار به کشور شیلی مهاجرت کرد و با فعالیت در حوزه فیلمسازی و تهیهکنندگی تا پایان عمرش در همانجا ماند. وی بهعنوان نخستین مسافر آسیایی قطب شمال و جنوب شناخته میشود و در تاریخ ۲۳ تیر ۱۴۰۱ در سن ۸۹ سالگی درگذشت.
پس از مرگ او، مرکز فرهنگی «لاموندا» در شیلی با صدور بیانیهای یاد و خاطرهاش را گرامی داشت و از او بهعنوان نمادی از سینمای شیلی یاد کرد. این مرکز اشاره کرد که امیدوار در طول زندگیاش به بیش از ۱۰۰ کشور سفر کرده و بیش از ۱۲۰ فیلم مستند ساخته است.
