در تاریخ ۱۶ مه ۱۹۸۵، سه محقق از «پیمایش قطب جنوب بریتانیا» در مجله علمی Nature گزارشی را منتشر کردند که نشانگر شناسایی سطح غیرعادی پایین اوزون در منطقه قطب جنوب بود. این رخداد که به عنوان «حفره اوزون» شناخته میشود، به نمونهای بارز از آسیبهایی که بشریت میتواند به جو زمین وارد کند، بدل گردید و تبدیل به یکی از داستانهای موفقیت بارز در زمینه کنشگری اقلیمی شد.
لایه اوزون بخشی از استراتوسفر زمین است که حاوی مقادیر زیادی از مولکولهای اوزون بوده و از ورود پرتوهای فرابنفش مضر خورشید به سطح زمین جلوگیری میکند. از آغاز دهه ۱۹۷۰، محققان به دلیل اثرات مضر کلروفلوئوروکربنها (CFCها) که در وسایلی نظیر دستگاههای تهویه هوا و اسپریها یافت میشوند، خواستار محدودیت استفاده از این مواد شدند. آژانس حفاظت محیط زیست آمریکا در سال ۱۹۷۸ تولید این مواد را ممنوع اعلام کرد. اما مقاله منتشر شده در Nature توسط جو فارمن، برایان گاردینر و جاناتان شنکلین بهصورت مشخص کاهش سالانه اوزون را در بالای قاره جنوبگان نشان داد.
روند واکنش جامعه بینالمللی به این یافتهها بسیار سریع و کمنظیر بود؛ به دلیل اینکه ظهور حفرهای در جو زمین به یک داستان قابل درک و تاثیرگذار تبدیل شد. تنها دو سال پس از انتشار مقاله، ۴۶ کشور «پروتکل مونترال» را امضا کردند و به تدریج توافق کردند که مواد مخرب اوزون را کنار بگذارند. در نهایت، تمام ۱۹۷ عضو سازمان ملل این معاهده را تصویب کردند و اکنون محققان پیشبینی میکنند که لایه اوزون قبل از پایان قرن بیست و یکم به سطوح پیش از سال ۱۹۸۰ برمیگردد. پذیرش سریع و گسترده این توافق باعث شد کوفی عنان، دبیرکل پیشین سازمان ملل، آن را «شاید موفقترین توافق بینالمللی تا به امروز» توصیف کند.
