به گزارش خبردونی، در دوران استعماری آمریکا، زنان از حق خرید و فروش ملک و حتی کنترل بر داراییهای خود محروم بودند. در این دوران، آنان نمیتوانستند در عرصه سیاست دخالت کنند تا اینکه جنگ به خانههایشان رسید. کارول برکین، نویسنده کتاب “مادران انقلابی: زنان در مبارزه برای استقلال آمریکا”، تاکید میکند که جنگ همهچیز را سیاسی میکند.
زنان این دوران با رهبری تحریمها، پرستاری از سربازان، ایفای نقش به عنوان جاسوسان و پیامآوران، و حتی شرکت در میدان نبرد به مبارزه پرداختند. اقدامات شجاعانه این زنان باعث شد که دسترسی آنها به آموزش افزایش یابد و مسیر مبارزه برای حق رأی خود را هموار کنند.
**تحریمها**
در حالی که مردان به خاطر رویداد مهمی چون مهمانی چای بوستون شهرت دارند، زنان با تحریم گسترده کالاهای بریتانیایی به مقاومت خود ادامه دادند. برکین میگوید، موفقیت این تحریمها وابسته به اراده زنان در نپذیرفتن کالاهای انگلیسی بود. در سال 1775، 51 زن در ادنتون کارولینای شمالی توافقی برای تحریم کالاهای بریتانیایی امضا کردند که در روزنامهها چاپ شد. این مرحله به تجزیه و تحلیل جدیدی از حضور زنان در سیاست منجر شد.
مقاومت این زنان ادامه پیدا کرد و پوشیدن پارچههای دستباف به نشانهای سیاسی تبدیل شد. تولیدات خانگی نه تنها تحریمها را تقویت کرد بلکه اثر محاصرههای بریتانیایی را نیز کاهش داد. زنان همچنین اقدام به کشت محصولاتی کردند که به تغذیه ارتش کمک میکرد.
**همراهان اردوگاه**
در حالی که شوهران در میدان نبرد بودند، زنان با عبور ارتشها از زمینهای زراعی خود و نابودی محصولات دستوپنجه نرم میکردند. برکین میافزاید که زنان به طور گروهی به اردوگاهها رفته و نقشهای مختلفی چون آشپز، خیاط و پرستار را ایفا کردند. این فعالیتها در شرایط نابسامان بیماری بسیار حیاتی بود. هرچند که دستمزد آنها معقول نبود، کار در این مواقع به خصوص با توجه به کمبودها اهمیت داشت.
اردوگاهها همچنین امنیت لازم را برای زنان تضمین نمیکردند و در برخی موارد آنان را به خطر میانداختند. در میدان نبرد، زنان به جمعآوری ابزار و لباس از بین آسیبدیدگان میپرداختند و متاسفانه برخی از آنان جان خود را در این راه از دست دادند. سارا اوسبرن بنجامین در میان نبرد یورکتاون به سربازان غذا میرساند و فعالیتهای مشابه نشاندهنده نقش حیاتی و پرخطر زنان در این جنگ بود.### سربازان و جاسوسها در نبرد انقلاب آمریکا
در خلال جنگ انقلاب آمریکا، تعدادی از زنان بهعنوان جاسوس عمل کرده و برخی نیز به عنوان پیامرسان به فعالیتهای مهم پرداختهاند. ژاکلین بیتی، نویسنده کتاب «در وابستگی: زنان و دولت پدرسالار در آمریکای انقلابی» اشاره کرده است که باور عمومی این بود که زنان نباید در امور سیاسی دخالت کنند، که ظاهراً به نفع آنها تمام میشد.
بسیاری از زنان در سطحهای مختلف جاسوسی، بهخصوص در شبکه مشهور «کولپر» خدمت کردند. یکی از این زنان، امیلی گایگر، هنگام انتقال مکاتبات محرمانه از ژنرال ناتانل گرین، دستگیر شد. در لحظهای بحرانی، او نامه را بلعید و پیام را به صورت شفاهی منتقل کرد.
زنان دیگری مانند دبوراه سمپسون و سلی سنتکلر با نامهای مستعار و لباس مردانه به ارتش پیوستند. هویت سمپسون بعد از خدمتش فاش شد، اما سنتکلر تا زمانی که در محاصره ساوانا مجروح شد، جنسیت خود را پنهان نگه داشت. شخصیت افسانهای «مولی پیچِر» با الهام از زنان واقعی همچون مارگارت کوربین، که پس از کشته شدن شوهرش در نبرد فورت واشینگتن، سلاح همسرش را به دست گرفت و تا زمان مجروح شدنش به نبرد ادامه داد، شکل گرفت.
در نبرد مونموث، جوزف پلامب مارتین زنی را مشاهده کرد که توپ را پر میکرد و با بیباوری در برابر خطر، به فعالیتش ادامه داد. تاریخنگاران گمان میکنند که این زن مری هیز مککالی بوده است.
زنان همچنین در خانههای خود نقش فعالی ایفا کردند. در سال ۱۷۸۰، جین بلک توماس با محاصره خانهاش توسط ۱۵۰ نفر وفادار به بریتانیا به دفاع از خانه و خانوادهاش پرداخت و توانست تجهیزات نظامی را نجات دهد.
در گوشهای دیگر، سیبل لودینگتون، دختر ۱۶ ساله، با اسبسواری ۴۰ مایلی به پیشروی بریتانیاییها خبر داد.
### زنان بومی آمریکا و جنگ
تجربه زنان در این جنگ بسته به نژاد و طبقه اجتماعی متفاوت بود. برکین میگوید که این جنگ برای برخی فقط به معنی استقلال نبود، بلکه بومیان آمریکا به دنبال نجات فرهنگ خود از تهدید استعمارگران بودند.
بیتی بیان میکند که در جوامع بومی، زنان به ویژه در مذاکرات با بریتانیاییها نقشهای سیاسی مهمی بر عهده داشتند. یکی از این زنان، مولی برَنت، که با نام کونواتسیتیسایِننی شناخته میشد، به عنوان مادر طایفه موهاک، از نفوذش در کنفدراسیون ایروکوا برای حمایت از وفاداران به تاج استفاده کرد.
این فعالتها نشاندهنده نقش قابل توجه زنان در تاریخ جنگ آمریکا و تأثیر آنها بر سرنوشت کشور بود.### مذاکرات صلح و تأثیر بر نقش زنان در جامعه
در یک تحلیل جدید، بیتی اشاره میکند که مشاهده زنان در میانه مذاکرات صلح با واکنشهای منفی رهبران آمریکایی مواجه میشد. او توضیح میدهد که این رفتار به دلیل نگرانی از برهمخوردن نقشهای جنسیتی مورد انتظار در آن زمان بود. بیتی همچنین به کشتارهای کارزار سالیوان اشاره میکند، جایی که زنان جوامع هاودنوسونی نظیر ملتهای موهاک، سنکا، اونوندگا و کایوگا تحت خشونتهای جسمی و جنسی قرار گرفتند.
### تأثیر_frames_ زنان سیاهپوست
برکین تأکید میکند که واژههای «آزادی» و «رهایی» برای افراد مختلف، بسته به نژاد، معانی متفاوتی دارند. او بیان میکند که سیاهپوستان آزاد شده در آمریکا برای کسب آزادی خود از همان افرادی میجنگیدند که مؤلفین اعلامیه استقلال بودند. پیش از آغاز جنگ، اکثر کسانی که از قید بندگی رهایی مییافتند، مردان بودند. بیتی میافزاید که در زمان جنگ، زنان برده نیز از فرصتهای به وجود آمده برای فرار استفاده بیشتری میکردند.
دو اعلامیه بریتانیایی به نامهای اعلامیه دانمور (۱۷۷۵) و اعلامیه فیلیپسبرگ (۱۷۷۹) برای تشویق مردان به پیوستن به جنگ، به بردگانی که از صاحب خود فرار کنند، وعده آزادی میدادند. اما این مستندات معمولاً از هوش و زیرکی زنان و کودکان در جستجوی آزادی غافل میماندند. برآوردها نشان میدهد که حدود 100 هزار برده در طول جنگ از قید آزادی بهرهمند شدند، کاری که به اقتصاد مستعمرات جنوبی آسیب زد.
فیلِیس ویتلی، مشهورترین شاعر آن دوران، در حالی که هنوز برده بود، تبدیل به نخستین شاعر آفریقاییتبار و زن در آمریکا شد. اشعار او که به آرمانهای میهنپرستی تقدیم شده بودند، الهامبخش چهرههای بزرگی مانند جرج واشنگتن و بنجامین فرانکلین شدند، هرچند که ادامه داد تا 89 سال دیگر تا لغو بردهداری در آمریکا.
### تداوم جستجو برای برابری
بیتی همچنین به زمینههای حقوق بشری، آزادی و رهایی در جریان انقلاب اشاره میکند و تأکید میکند که این مفاهیم در میان زنان و دیگر گروهها به آگاهی و درک جدیدی منجر شد. برکین نکتهسنجانه میگوید که زنان با آگاهی از اهمیت خود در تحقق آزادی و استقلال، به کارهای مدنی و سیاسی مشغول شدند. تا میانههای دهه 1800، فعالیتهای آنها در زمینههایی نظیر منع مصرف الکل، الغای بردهداری و حق رأی زنان شکل گرفت، هرچند که حق رأی آنها تا تصویب متمم نوزدهم در سال 1920 به رسمیت شناخته نشد.
منبع: history.com
