به گزارش خبردونی، نمایش کارتهای زرد و قرمز به عنوان ابزارهای انضباطی، همواره جزئی اساسی از فوتبال به شمار آمده است. تا پیش از سال ۱۹۷۰ و ورود این کارتها به بازی، نهادهای حاکم بر فوتبال تنها حدود ۱۰۷ سال بعد از تأسیس اولیه و ۴۰ سال پس از اولین جام جهانی، به این معیارهای انضباطی نپرداخته بودند.
مسئولان و مربیان از دیرباز به دنبال روشی شفاف برای اخطار دادن و اخراج بازیکنان بودند. وقوع یکی از پرهرجومرجترین تقابلها در تاریخ جام جهانی و الهامگیری از چراغهای راهنمایی، سرانجام باعث شد تا فدراسیون فوتبال گامهایی در این راستا بردارد.
**تاریخچه قضاوت قبل از کارتهای رنگی**
در نخستین فصل لیگ فوتبال انگلستان در سال ۱۸۸۸، نحوه قضاوت مسابقات به طور قابل توجهی متفاوت بود. به نقل از بیبیسی، داور بیشتر به عنوان نگهدارنده زمان عمل میکرد و هر تیم داور خاص خود را داشت که در صورت وقوع خطا، مداخله میکرد. در صورت اختلاف نظر، داور اصلی تصمیم نهایی را میگرفت.
از سال ۱۸۹۱ به بعد، داوران مسئولیت قضاوت واحد را برعهده گرفتند و اخطارها به صورت شفاهی به بازیکنان داده میشد. کلمنته لیزی، نویسنده کتاب «تاریخ جام جهانی»، اشاره میکند که پس از هر اخطار، نام بازیکن در دفترچهای ثبت میشد و تیمها تنها پس از پایان بازی از اخطارهای صادر شده مطلع میشدند.
این وضعیت منجر به سردرگمی بسیار برای بازیکنان و تماشاگران شد و بیش از هفت دهه طول کشید تا اخطارها به صورت نمایشی به تیمهای بزرگ منتقل شود.
**خشونت در دهههای ۱۹۵۰ و ۱۹۶۰**
فوتبال در این دههها به شدت خشن شد و این امر باعث افزایش درخواستها برای اقدامات انضباطی گردید. بازی شیلی مقابل ایتالیا در جام جهانی ۱۹۶۲ به شدت خشن بود و با نام «نبرد سانتیاگو» شناخته میشود. در این مسابقه، داور دو بازیکن را اخراج و به مداخله پلیس نیاز پیدا شد.
ریچارد فاستر، نویسنده کتاب «دانستنیهای جام جهانی»، به خشونت در رقابتهای ۱۹۶۶ نیز اشاره میکند و به مصدومیت پله در اثر بازیهای مکرر خطاها میپردازد. اگرچه یکچهارمنهایی بین انگلستان و آرژانتین در ۲۳ ژوئیه ۱۹۶۶ به لحاظ خشن بودند، اما با اخراج آنتونیو راتین، کاپیتان آرژانتین، به عنوان نقطه عطفی در قضاوت فوتبال تبدیل شد.در جریان یک مسابقه فوتبال، داور رودولف کرایتلاین با اخراج آنتونیو راتین، تنشهای قابل توجهی را تجربه کرد. پس از بحث و جدلهای طولانی، داور دستور به خروج راتین داد. گزارشها حاکی از این است که کرایتلاین، اظهارات پرشور راتین به زبان اسپانیایی را که بهخاطر تسلط نداشتن خود به این زبان، به اشتباه پرخاشگرانه تعبیر کرده بود، دلیلی برای این تصمیم خود میدانست.
لیزی، یکی از خاورشناسان این رویداد، بیان میکند که راتین در ابتدا متوجه اخراج خود نشد و حدود ۷ تا ۱۰ دقیقه در زمین ماند. به گفته فاستر، حتی پلیس نیز مجبور شد تا وی را از زمین مسابقه خارج کند، هرچند شواهدی برای اثبات این امر وجود ندارد. فاستر به این نکته اشاره میکند که راتین هنگام اخراج، پرچم گوشه زمین را در دست گرفته و آن را تکان داده است و هواداران انگلیسی نیز او را سرزنش کردند.
همزمان، بابی و جک چارلتون از تیم انگلستان مطمئن نبودند که نامشان در فهرست داور ثبت شده است یا خیر، و بهدلیل عدم تسلط داور به زبان انگلیسی، نتوانستند این موضوع را حل کنند. لیزی تصریح میکند که در آن زمان، زبان انگلیسی بهعنوان زبان جهانی شناخته نمیشد و این امر موجب بروز سوءتفاهمهایی میان داور و بازیکنان میشد.
مسابقه جام جهانی ۱۹۶۶، نخستین دورهای بود که بهصورت زنده در سطح جهانی پخش میشد. لیزی تأکید میکند که وقوع چنین سردرگمیهایی در این مسابقات، بهویژه با توجه به بازدیدکنندگان جهانی، برای فیفا شرمآور بود.
در این بین، کن آستون، رئیس کمیته داوران، با مشاهده این مشکلات در جریان مسابقه، ایده استفاده از کارتهای رنگی بهعنوان نشانهای برای اخطارها را مطرح کرد. وی بعد از پایان بازی در خیابان «کنزینگتون های» به فکر طراحی کارتها افتاد و رنگ قرمز را برای تخلفات جدی و زرد را برای تخلفات جزئی تعیین کرد. این پیشنهاد بهسرعت مورد پذیرش فیفا قرار گرفت و بدین ترتیب کارتهای زرد و قرمز بهعنوان روش جدید برای اعلام اخطارها معرفی شدند.
کارتهای زرد و قرمز در جام جهانی ۱۹۷۰ بهکار گرفته شدند و بهسرعت با استقبال زیادی روبرو شدند. لیزی میگوید که این سیستم بهعنوان روشی ساده و مؤثر برای ارتباط بهتر در میدان، به خوبی عمل کرده است.**تاریخچه تأثیر کارتهای قرمز و زرد در فوتبال جهانی**
جهان فوتبال با ورود کارتهای زرد و قرمز، تحولی قابل توجه را تجربه کرد. این کارتها نقش بسزایی در افزایش شفافیت بازیها ایفا کردند. به نقل از کارشناسان، جام جهانی ۱۹۷۰ نخستین دورهای بود که بهطور کامل از تلویزیونهای رنگی پخش شد و این به مخاطبان این امکان را داد تا مسابقات را با کیفیت بالاتری پیگیری کنند. در این باره، لیزی اظهار داشت: «ظهور تلویزیون و تماشای بازیها در خانهها واقعاً به ترویج این موضوع کمک کرد.»
عجیب است که در جام جهانی ۱۹۷۰ هیچ کارت قرمزی به نمایش گذاشته نشد. نخستین کارت قرمز تاریخ این رقابتها در سال ۱۹۷۴ صادر شد که کارلوس کازلی از تیم شیلی را در بازی مقابل آلمان از زمین اخراج کرد. کارتهای قرمز و زرد که بعدها به بازیکنانی چون بنجامین ماسینگ، دیوید بکهام و زینالدین زیدان داده شد، به اندازه گلهای بزرگ تاریخ فوتبال معروف شدند.
لیزی بیان میکند که کارتها بر روی سبک بازی نیز تأثیراتی گذاشتهاند. تلاش بازیکنان برای نمایش خطاها به داور منجر به افزایش پدیده «فیلمبازی» شد اما در عوض، این قوانین باعث کاهش خشونت در بازیها شدند. در دهههای ۵۰ و ۶۰، بازیکنانی نظیر برایان کلاف و مارکو فان باستن به دلیل تکلهای خشن آسیبهای جدی دیدند.
لیزی اضافه کرد: «کارتها داوران را مجبور کردند تا خشونتهای بازی را کاهش دهند. امروزه بازیکنان قوی مانند کریستیانو رونالدو و لیونل مسی میتوانند سالها در بالاترین سطح بازی کنند؛ امری که ۳۰ سال پیش امکانپذیر نبود و این پیشرفت را باید مدیون قوانین کارتها دانست.»
منبع: www.history.com
