در تاریخ ۱۸ ژوئیه ۱۹۸۶، نوارهای ویدئویی تازهای از اقیانوسپیمای غرق شده «تایتانیک» منتشر شد. این تصاویر، که در اولین سفر اکتشافی سرنشیندار به محل کشتی تهیه شده بودند، به دلیل وضوح و جزئیات بالا، توجه بسیاری را جلب کردند و نمایی از یکی از راهپلههای زیبا و لوستری پوشیده از مرجان را به نمایش گذاشتند.
تایتانیک در زمان ورود به آب، بزرگترین اقیانوسپیما بوده و طول آن نزدیک به ۹۰۰ فوت و ارتفاعش ۱۵۰ فوت بود. این کشتی به خاطر ابعاد و طراحی خاصش، به عنوان «غرقنشدنی» شناخته میشد. در اولین سفر دریاییاش، بیش از ۲۲۰۰ مسافر از جمله افراد مشهور و ثروتمند جهان را حمل میکرد. با این حال، برخورد با یک کوه یخ و غرق شدن در آبهای یخزده اقیانوس اطلس شمالی، به مرگ حدود ۱۵۰۰ نفر منجر شد.
پس از ۷۳ سال، در سال ۱۹۸۵، لاشه تایتانیک توسط رابرت بالارد و تیمش کشف شد. آنها با همکاری «مؤسسه تحقیقات بهرهبرداری از دریا»، بقایای کشتی را در عمق ۱۳۰۰۰ پایی از بستر اقیانوس واقع در ۳۵۰ مایلی جنوب شرقی نیوفاندلند شناسایی کردند. بالارد از تجهیزات سونار پیشرفته و زیردریاییهای خاص برای این اکتشاف بهره برد.
اکتشاف بالارد منجر به افزایش علاقهمندی عمومی به تایتانیک شد و در سال بعد، او با استفاده از زیردریایی «آلوین» به محل لاشه بازگشت. در این سفر، نشانههایی از زندگی بر عرشه کشتی مشاهده شد که وحشت و جذابیت زیادی داشت، از جمله یک اجاق هیزمی و بطریهای شامپاین. همچنین، گاوصندوقهای کشتی نیز یافت شدند، ولی به دلیل حفظ وضعیت اولیه بستر اقیانوس، دست نخورده باقی ماندند.
با این حال، هیچ گونه اثری از اجساد انسانی در این لاشه مشاهده نشده است و به نظر میرسد که این بقایا به سرعت توسط آبزیان تجزیه شدهاند.
این پژوهشها نشان میدهند که تایتانیک نه تنها یک حادثه تاریخی، بلکه یک منبع ارزشمند برای علم و تحقیق است.
