به گزارش خبرآنلاین، وضعیت سلامت رهبران چین همواره موضوعی حساس و مخفی باقی مانده است. این الگو در پیوند با اعتقاد حزب کمونیست به تثبیت قدرت و جلوگیری از بروز رقابت‌های جناحی ناشی از هر گونه ضعف ظاهری در راس حکومت شکل گرفته است.
به نقل از ایسنا، طبق گزارشی از وال‌استریت ژورنال، تیم شی جین‌پینگ، رئیس‌جمهور چین، درخواست کرده بود که یک اتاق خصوصی در غرب کاخ سفید برای استراحت وی فراهم شود. تنها همسر او، پنگ لی‌یوان، مجاز به حضور در این اتاق بوده و سایر اعضای هیئت چینی اجازه ورود نداشتند.
حدود یک ماه پیش از سفر شی به واشنگتن، تیم او با برگزاری ناهار کاری میان شی و ترامپ در روز ۲۴ سپتامبر مخالفت کرد، در حالی که این روز تنها فرصتی بود که دو رئیس‌جمهور می‌توانستند با هم دیدار کنند.
مقام‌های پکن به صراحت اعلام کردند که زمان بیشتری برای استراحت شی باید در نظر گرفته شود، که در نهایت منجر به ایجاد پنج ساعت فاصله در برنامه نشست گردید. در شب ورود شی، هیچ برنامه‌ای تعیین نشده و تنها حدود ۱۰ دقیقه در آرشیو ملی به سر برده است.
این تغییرات در برنامه شاید بخشی از پیامد پرواز ۱۴ ساعته او از پکن و تفاوت‌های زمانی باشد. استقبال رسمی از شی شامل شلیک ۲۱ گلوله توپ و نمایش جنگنده‌ها بوده، اما به گفته منابع نزدیک، برنامه‌ریزی‌ها بر اساس وضعیت جسمانی او انجام شده است.
نگرانی‌ها در مورد وضعیت سلامت شی جدید نیست و پیشتر پس از سفر او به اروپا در سال ۲۰۱۹ نیز شایعات مشابهی وجود داشت.
گمانه‌زنی‌ها درباره سلامتی رئیس‌جمهور چین به دلیل قدرت متمرکز وی، اهمیت بیشتری پیدا می‌کند. او در حال حاضر هیچ جانشینی معرفی نکرده و قدرتش را در سه سمت مهم یعنی دبیرکل حزب کمونیست، رئیس‌جمهور و رئیس کمیسیون نظامی تمرکز داده است.
در تصاویری از سفر، شی در حال پایین آمدن از پلکان هواپیما دیده شد که به نرده‌ای تکیه کرده و پس از آن، در حین بالا رفتن از پله‌ها به همسرش دست داده است، که نشان از وابستگی دوطرفه دارد.
مسائل مربوط به جانشینی، علاوه بر چین، می‌تواند در سطح بین‌المللی نیز پیامدهای جدی داشته باشد و رقابت‌های داخلی در حزب کمونیست را برای سیاست‌های تهاجمی تحریک کند.
به گفته یک استاد علوم سیاسی، تفاوت‌های قابل توجهی بین رهبری که به دلیل بیماری قادر به انجام وظایف نیست و رهبری که محدودیت‌های جسمانی دارد، وجود دارد. در حالت اول، حزب باید سریعاً جانشینی را پیدا کند، در حالی که در حالت دوم، ممکن است سیاست‌ها تغییر چندانی نکنند.
