به گزارش خبرآنلاین، یورونیوز در گزارشی به قطع ناگهانی گاز ایران به عراق اشاره کرد و اعلام کرد که تهران این اقدام را به “شرایط نامساعد” نسبت داده است. این مسئله بحران مزمن برق در عراق را تشدید کرده و وابستگی شدید این کشور به ایران را که گرفتار تحریمهای آمریکا است، نمایان کرده است. عراق بخشی از برق خود را از نیروگاههای گازی تأمین میکند که به گاز طبیعی وابستهاند.
براساس بیانیه وزارت برق عراق، ایران بهطور کامل تأمین گاز برای نیروگاههای این کشور را قطع کرده است. این وزارتخانه اعلام کرد که این اقدام ظرفیت شبکه برق ملی عراق را بین ۴ تا ۴۵۰۰ مگاوات کاهش داده و کمبود برق را افزایش داده است. در حالی که ایران این قطع صادرات را به “شرایط نامساعد” مربوط کرده، توضیحات روشنتری ارائه نکرده است. این موضوع در شرایطی رخ داده که ایالات متحده معافیت تحریمی عراق برای پرداخت هزینه برق وارداتی از ایران را لغو کرده است.
اهمیت این موضوع به این دلیل است که ایران بین ۳۵ تا ۴۰ درصد از برق و گاز مورد نیاز عراق را تأمین میکند و توقف این جریان تأثیر جدی بر ثبات و خدمات پایه در عراق خواهد داشت. زمانبندی این اقدام میتواند گمانهزنیها درباره فشار سیاسی و اقتصادی را تقویت کند؛ فشارهایی که ممکن است به تحریمهای آمریکا، تنشهای منطقهای یا اختلافات دوجانبه بر سر بدهیها مربوط باشد.
این بحران بار دیگر ناکامی دولتهای مختلف عراق در تنوع بخشیدن به منابع انرژی و ایجاد زیرساختهای مستقل تولید برق را نشان میدهد. مشکلات تأمین برق به ویژه در اوج مصرف میتواند خطر ناآرامیهای اجتماعی را افزایش داده و ساختار سیاسی و اجتماعی عراق را بیشتر آسیبپذیر کند.
عراق ممکن است با خاموشیهای طولانیمدت مواجه شود که فعالیتهای اقتصادی و خدمات درمانی را مختل کرده و ممکن است باعث بروز اعتراضات مشابه تظاهرات بزرگ برق در سالهای ۲۰۱۹ تا ۲۰۲۱ گردد. این بحران ممکن است بغداد را ناچار به جستجوی تأمینکنندگان جایگزین کند یا مذاکرات با کشورهای عربی خلیج فارس را تسریع بخشد، هرچند که محدودیتهای زیرساختی، راهحلهای سریع را دشوار کرده است.
برخی ناظران بر این باورند که ایران ممکن است از انرژی بهعنوان اهرم فشاری برای بحث دوباره بر سر شرایط پرداخت یا ابراز نارضایتی از همسویی عراق با سیاست تحریمی آمریکا استفاده کند. همچنین، تصمیم واشنگتن برای لغو معافیت تحریمی، عملاً وابستگی انرژی عراق را به ابزاری برای فشار سیاسی تبدیل کرده و نفوذ تهران بر ثبات داخلی بغداد را تقویت کرده است.
