به گزارش منابع معتبر، نیکلاس مادورو، رئیسجمهور سهساله ونزوئلا که به شیوهای سختگیرانه بیش از یک دهه بر این کشور حکمرانی کرد، بهطور ناگهانی در تاریخ سوم ژانویه توسط نیروهای آمریکایی ربوده و از کشور خارج شد. وی و همسرش، سیلیا فلورس، که بانوی اول ونزوئلا محسوب میشود، به اتهامات مرتبط با مواد مخدر و تسلیحات، به یک دادگاه در ایالات متحده منتقل خواهند شد.
از مادورو چه میدانیم؟ او چگونه به ریاستجمهوری رسید و چه عواملی به ربوده شدنش منجر شد؟ جزئیات بیشتری در ادامه آمده است.
**زندگی اولیه مادورو**
مادورو در تاریخ ۲۳ نوامبر ۱۹۶۲ در محله الوایه کاراکاس، در خانوادهای کارگری به دنیا آمد. پدرش نیکلاس مادورو گارسیا، یکی از رهبران اتحادیههای کارگری بود و مادرش، ترسا دِ خسوس موروس، به تربیت فرزندانش مشغول بود. این خانواده شامل سه دختر به نامهای ماریا ترسا، خوسِفینا و آنیتا نیز میشود.
مادورو تحت تأثیر فعالیتهای سیاسی پدرش در دوران رشد خود قرار گرفت. او درباره تبار اجدادیاش اشاره کرده که خانوادهاش از یهودیان سفاردی هستند که بعدها به کاتولیسیسم گرویدند. او در جوانی علاقهمند به موسیقی راک بوده و علاقهمندیاش به هنرمندانی چون جان لنون را ابراز کرده است.
او به یک دبیرستان دولتی به نام لیسه خوسه آوالوس رفت و در فعالیتهای سیاسی دانشآموزی مشارکت داشت. اگرچه برخی منابع به ریاست او در شورای دانشآموزی اشاره کردهاند، اما مدرکی مبنی بر فارغالتحصیلی او وجود ندارد.
گفته میشود که او در اوایل دهه ۸۰ به یک حزب مارکسیستی به نام اتحادیه سوسیالیستی ونزوئلا پیوسته است. در سال ۱۹۸۶، مادورو به عنوان نماینده این اتحادیه به کوبا اعزام شد تا در مدرسه ملی کادرها آموزش ببیند.
پس از بازگشت، کار خود را به عنوان راننده اتوبوس در متروی کاراکاس آغاز کرد و در سال ۱۹۹۱ سازمان SITRAMECA، اتحادیه کارگران متروی کاراکاس را تأسیس کرد و رهبری آن را پذیرفت.
مادورو در اواخر دهه ۸۰ و اوایل ۹۰ در اتحادیه کارگران حملونقل فعالیت داشت و یکی از نخستین سندیکاهای غیررسمی این شرکت را تأسیس کرد. او با تأثیرپذیری از هوگو چاوز، به فعالیتهای خود ادامه داد و به جنبش آزادیخواهانه ملحق شد.
چندی بعد، مادورو با همسر آیندهاش، سیلیا فلورس آشنا شد، که ریاست تیم حقوقی را بر عهده داشت. این زوج به تدریج به شخصیتهای تأثیرگذار در سیاستهای ونزوئلا تبدیل شدند.در سال 1994، پس از عفو و آزادی هوگو چاوز، نیکلاس مادورو به جنبش جمهوری پنجم، یک حزب سوسیالیستی، پیوست و در سال 1998 نامزدی خود را برای انتخابات اعلام کرد. او در این انتخابات به مجلس مؤسسان ملی راه پیدا کرد و همزمان با به قدرت رسیدن چاوز، نقش سیاسی خود را آغاز کرد.
مادورو در روند تدوین قانون اساسی جدید در سال 1999 به چاوز نزدیک بود و پس از شش سال خدمت در دولت، به سمت وزیر امور خارجه برگزیده شد. در اکتبر 2012، به دنبال بدتر شدن وضعیت سلامتی چاوز، مادورو به مقام معاونت ریاستجمهوری دست یافت.
در ماه دسامبر 2012، چاوز در یک سخنرانی مادورو را به عنوان جانشین خود معرفی کرد؛ این موضوع در انتخابات آوریل 2013 باعث پیروزی مادورو با اکثریتی کم شد. او آغاز ریاستجمهوری خود را با اخراج دیپلماتهای آمریکایی و اتهام به آنها به دست داشتن در مسمومیت چاوز شروع کرد. مادورو همچنین به مضطرب کردن مخالفان داخلی که او را تهدید جدی میدانستند، ادامه داد.
کنترل مادورو بر نهادهای کلیدی کشور که قبلاً توسط چاوز تحت کنترل درآمده بودند، پابرجا بود. اما او با چالشهایی از جمله اقتصاد فروپاشیده و اپوزیسیونی فعال مواجه شد. این چالشها باعث شد تا مادورو به سرکوبی شدید معترضان و ایجاد یک مجمع مؤسسان اقدام کند.
در انتخابات سال 2018، مادورو به عنوان برنده اعلام شد، اگرچه بسیاری از کشورها از جمله ایالات متحده این انتخاب را به رسمیت نشناختند. او همچنین اقدام به زندانی کردن یا تبعید برخی رهبران اپوزیسیون کرد. انتخابات 2024 نیز با اشکالات جدی همراه بود و انتقادات زیادی را برانگیخت.
در پی فشارهای دولت دونالد ترامپ به ریاستجمهوری، اقداماتی از جمله اعمال تعرفههای سنگین و افزایش جوایز برای دستگیری مادورو انجام شد. به تازگی، مادورو و همسرش توسط نیروهای ویژه ایالات متحده بازداشت و برای رسیدگی به اتهامات خود به آمریکا منتقل شدند.
این تحولات در حالی رخ میدهد که اوضاع اقتصادی ونزوئلا همچنان به وضعیت وخیم خود ادامه میدهد و جمعیت این کشور با کمبود کالاهای اساسی مواجه است.
