**مقامهای آمریکایی نگران نفوذ حزبالله و گروههای مقاومت در آمریکای لاتین**
به گزارش خبرآنلاین، اخیراً گزارشهایی از مقامات آمریکایی درباره نفوذ حزبالله لبنان و گروههای مقاومت در ونزوئلا و کشورهای دیگر آمریکای لاتین منتشر شده است. در ونزوئلا، فردی با تبار لبنانی در سمت وزارت دادگستری فعالیت میکند و همچنین هر دو نامزد اصلی انتخابات ریاستجمهوری در هندوراس، فلسطینیتبار هستند.
این تحولات سوالاتی را درباره واقعیت مهاجرت عربتباران به آمریکای لاتین و نفوذ گروههای مقاومت در این منطقه مطرح کرده است. تعداد عربتباران در کشورهای آمریکای لاتین بین ۱۷ تا ۳۰ میلیون نفر برآورد میشود، که این تعداد در بالاترین حالت، معادل جمعیت ونزوئلاست.
**جریان مهاجرت عربها به آمریکای لاتین**
موج مهاجرت اعراب به آمریکای لاتین از اوایل قرن نوزدهم آغاز شد و در دورهای به طول ۵۴ ساله، حدود ۶۰۰ هزار نفر از سرزمین شام، شامل مناطق لبنان، سوریه و فلسطین، به این قاره مهاجرت کردند. این مهاجران بیشتر با پاسپورت عثمانی سفر میکردند و به همین دلیل در مقصد با عنوان “تورکو” شناخته میشدند.
دلایل متعددی برای این مهاجرتها وجود دارد. انهدام صنعت ابریشم در پی افتتاح کانال سوئز، و همچنین سرکوبهای گسترده دولت عثمانی علیه مسیحیان عرب نیز از جمله این دلایل است. ورود اولیه اعراب به آمریکای لاتین اغلب با مهاجرتهای خانوادگی همراه بود و موفقیتهای اولیه، منجر به ترغیب دیگران برای مهاجرت به این سرزمین شد.
**شخصیتهای مهم عربتبار در آمریکای لاتین**
شخصیتهای عربتبار در کشورهای آمریکای لاتین به دلیل ثروت و حمایت خانوادهها، به شکل قابلتوجهی در جامعه ادغام شدهاند. یکی از چهرههای مهم و جنجالی در این راستا، نایب بوکله، رئیسجمهور السالوادور، با تبار فلسطینی است. تحت ریاست او، السالوادور موفقیتهایی در کنترل فساد و موادمخدر به دست آورده است.
قبل از بوکله، آنتیو ساکا نیز در دورهای به عنوان رئیسجمهور السالوادور فعالیت داشت. همچنین میشل تمر، سیاستمدار و حقوقدان برزیلی که لبنانیالاصل بوده، از دیگر شخصیتهای معتبر عربتبار به شمار میرود، که در سال ۲۰۱۱ به سمت معاونت رئیسجمهوری برزیل رسید.**تحولات سیاسی و اجتماعی در برزیل و آرژانتین و وضعیت مهاجران عرب در آمریکای لاتین**
در جریان تحولات سیاسی اخیر برزیل، میشل تامر پس از عزل دیلما روسف به مقام ریاست جمهوری رسید و این سمت را تا سال ۲۰۱۹، پایان دورهاش، حفظ کرد. او بهعنوان یکی از سیاستمداران غیرمحبوب در تاریخ معاصر برزیل شناخته میشود و در انتهای دوران ریاستش تنها پنج درصد محبوبیت داشته است.
در آرژانتین، کارلوس منم، سیاستمدار سوریتبار، با محوریت سیاستهای نئولیبرال، بین سالهای ۱۹۸۹ تا ۱۹۹۹ بهعنوان رئیسجمهور فعالیت کرد. او همچنین سیزده سال ریاست حزب عدالتخواه را بر عهده داشت و رویکرد سیاسیاش بهعنوان “منمیسم” شناخته میشود.
**نگرش نسبت به مهاجران عرب در آمریکای لاتین**
در سالهای اخیر، نگرش لاتینتبارها به عربتبارها در کشورهای آمریکای جنوبی و مرکزی عموماً مثبت ارزیابی شده است. عربتبارها بهعنوان تاجرانی موفق و مثمرثمر در عرصههای اقتصادی و فرهنگی این کشورها مطرح هستند. یکی از عوامل موفقیت آنها در ادغام به عنوان بخشی از جامعه، مسیحی بودن عمده این مهاجران بوده که هماهنگی بیشتری با محیط مذهبی آمریکای لاتین در قرنهای نوزدهم و بیستم ایجاد کرده است. همچنین، مسائل نظیر اسلامهراسی و تبعیض علیه عربتبارها به ندرت در این منطقه مشاهده میشود. اگرچه گاهاً با واژه “تورکو” سعی در جداسازی آنها وجود داشته، این موضوع نتوانسته مانع از موفقیتهای اقتصادی و سیاسی آنان شود.
برزیل با بزرگترین جامعه عربتبار، که عمدتاً شامل مهاجران لبنانی است، شناخته میشود. در این کشور، فعالیتهای اقتصادی تحت تسلط لبنانیها است و مردم محلی بهطور کلی از این مسأله شکایتی ندارند. در شیلی نیز فلسطینیها نقش بارزی دارند، اما در سالهای اخیر بهخصوص با تغییرات سیاسی، برخی نگرانیها درباره سرمایهگذاریهای این گروه به وجود آمده است.
تا سال ۲۰۲۶، جایگاه سیاسی اعراب در آمریکای لاتین تقویت شده است. ظهور رهبران عربتبار جدیدی همچون بوکله و آبینادر، بیانگر اعتماد عمومی به این مهاجران میباشد. در حالی که در گذشته تمایل بیشتری به جذب مهاجران سفیدپوست اروپایی وجود داشت، موفقیتهای اقتصادی و مهارتی عربتبارها موجب تغییر این نگرش و ادغام موثر آنها در جامعه با حفظ هویت عربیشان شده است.
