به گزارش خبرآنلاین، وبسایت میدل ایست آی گزارشی منتشر کرد که نشان میدهد توافق اخیر ممکن است منجر به ضعف قابل توجه نیروهای دموکراتیک سوریه و پایان قریبالوقوع خودمختاری کردها در شمالشرقی سوریه شود. دولت سوریه به رهبری «احمد الجولانی» در حال حاضر تسلط بیشتری بر مناطق مختلف کشور دارد.
این تغییرات به تدریج در واشنگتن شکل گرفت. ایسنا گزارشی ارائه داد که حاکی از این است نیروهای دموکراتیک سوریه، که از سال ۲۰۱۵ با حمایت ایالات متحده تشکیل شدند، تا به حال بهعنوان شریک اصلی در نبرد علیه داعش عمل میکردند. اما بهتدریج موضع آمریکا در این زمینه تغییر کرده است. دیدار الجولانی با «دونالد ترامپ»، رئیسجمهور سابق آمریکا، در نوامبر گذشته و پیوستن سوریه به ائتلاف آمریکا علیه داعش، به نوعی از ارزش نیروهای دموکراتیک سوریه کاسته است.
تغییرات بهتدریج باعث شد که با افزایش تنشها و اقدام دمشق علیه مواضع این نیروها، آمریکا به نظر میرسد تمایل به دست کشیدن از حمایت خود دارد.
در ۲۰ ژانویه، «تام باراک»، نماینده ویژه آمریکا در امور سوریه، اظهاراتی را به زبان آورد که نشاندهنده کاهش نقش نیروهای دموکراتیک سوریه بهعنوان نیروی اصلی ضد داعش در سوریه بود. این موضوع به خشم کردها و فرماندهان این نیرو منجر شد، بخصوص «مظلوم عبدی» که به یادآوری وعدههای پیشین به شدت معترض بود.
پیش از این، ترامپ در دوران نخستوزیری خود بارها نشان داد که تمایل دارد نیروهای کُرد را تنها بگذارد، از جمله در سال ۲۰۱۸ بعد از اعلام پیروزی بر داعش. اما در آن زمان، با واکنشهای منفی از سوی مشاوران امنیت ملی، از این تصمیم خود عقبنشینی کرد.
با این حال، اکنون شرایط متفاوت است. ترامپ به تثبیت قدرت خود ادامه میدهد و نگرانیهای امنیتی گذشته کمتر به چشم میخورد. به ویژه با توجه به این که حالا الجولانی به دنبال ایجاد روابط نزدیکتر با واشنگتن در مبارزه با داعش است، او بهنظر گزینهای جذابتر نسبت به نیروهای دموکراتیک سوریه میآید.
این تغییرات میتواند با واکنشهای منفی از جانب کردها همراه باشد، ولی ظاهراً ترامپ نگران چنین پیامدهایی نیست. بهطور کلی، اقدام اخیر آمریکا در رها کردن متحدان کُرد، از روندهای تاریخی خیانت به این گروه به شمار میرود.زمانی که کردهای عراق و شیعیان این کشور به تحریک جورج بوش پسر بر ضد صدام حسین قیام کردند، آمریکا نتوانست وعدههای حمایت نظامی خود را محقق کند. این امر باعث شد بغداد توانایی سرکوب بسیاری از این نیروها را داشته باشد، هرچند که بعدها با حمایتهای غرب، منطقه خودمختار کردها شکل گرفت.
در سال ۱۹۷۵، آمریکا بهصورت پنهانی از کردهای عراقی که در کنار شاه سابق ایران علیه بغداد میجنگیدند، پشتیبانی کرد، اما پس از امضای توافق ایران و عراق، آنها را به حال خود رها کرد. این اقدام موجب سرکوب خونین متحدان پیشین واشنگتن شد.
اکنون، پس از شکستهای اخیر، مظلوم عبدی و دیگر رهبران نیروهای دموکراتیک سوریه ممکن است به این فکر بیفتند که آیا اعتماد به آمریکا یک اشتباه استراتژیک بوده است یا خیر. با توجه به تجربیات گذشته در مورد خیانت آمریکا به کردها و همچنین خروج جو بایدن از افغانستان، برخی ممکن است معتقد باشند که تکیه بر حمایت ترامپ سادهلوحانه بوده است.
در سال ۲۰۱۸، سید حسن نصرالله، رهبر فقید حزبالله، پیشبینی کرد که آمریکا ممکن است در هر زمان و تحت هر شرایطی متحدان خود را رها کند.
نیروهای دموکراتیک سوریه، مانند همه جنبشهای کردی که به دنبال خودمختاری یا استقلال هستند، میدانند که در موقعیت ضعیفی قرار دارند. چهار کشور ترکیه، سوریه، عراق و ایران همگی با موضوع استقلال کردها مخالفند. این وضعیت، ملیگرایان کرد را به جستجوی حامیان خارجی مانند آمریکا و گاه رژیم صهیونیستی واداشته است. اما وابستگی به قدرتهای خارجی در سوریه نشان داده که میتواند آنها را در برابر تغییر اولویتهای بینالمللی آسیبپذیر کند و احتمال “فروخته شدن” را افزایش دهد.
آینده نشان میدهد که ممکن است آمریکا یا یک بازیگر خارجی دیگر به نیروهای کردی نیاز پیدا کند تا منافع وسیعتری را پیش ببرند، اما نگرانی اصلی این است که چرخه همیشگی حمایت و رهاسازی دوباره تکرار شود.
