**تحلیلی بر آینده مذاکرات دیپلماتیک ایران**
به گزارش خبرنگار خبرآنلاین، حسن بهشتیپور در روزنامه اعتماد به ارزیابی وضعیت کنونی دیپلماسی و امنیت ملی ایران پرداخته است. وی اشاره کرده که در دولت سیزدهم، نوعی تقسیم کار بین شورای عالی امنیت ملی و وزارت امور خارجه به وجود آمده که میتواند به افزایش هماهنگی و موفقیت در مذاکرات کمک کند.
نشانههایی از تغییرات جدید در فضای سیاسی و دیپلماسی کشور به چشم میخورد که نشاندهنده تشکیل مذاکرات بر مبنای سه اصل عزت، مصلحت و حکمت است. نوع برقراری این مذاکرات، چه بهصورت مستقیم و چه از طریق واسطههایی مانند ترکیه، اهمیت کمتری دارد. آنچه واقعاً مهم است، وجود اراده سیاسی قوی و تعریف اهداف مشخص برای گفتوگوهاست.
تجربههای گذشته نشان میدهد که موفقیت مذاکرات بیشتر به هماهنگی بین ارکان تصمیمگیر و کیفیت تیم مذاکرهکننده بستگی دارد. از این منظر، همکاری بیشتر بین شورای عالی امنیت ملی و وزارت خارجه در دوره اخیر قابل توجه و مثبت ارزیابی میشود.
موضوع دیگری که در این زمینه باید به آن توجه شود، تکیه بر حمایت داخلی از مذاکرات است. اگر تصمیم ملی برای گفتوگو اتخاذ شود، فضاسازی منفی داخلی میتواند به تضعیف موقعیت مذاکرهکننده منجر شود. تضعیف تیم مذاکرهکننده در داخل بهمعنی کاهش قدرت چانهزنی است، زیرا در صورت وجود اجماع داخلی، مذاکرهکننده میتواند از منافع ملی بهتر دفاع کند.
همچنین، با وجود بیاعتمادی به طرف امریکایی، این به معنای ترک مذاکره نیست، بلکه دلیل لازم برای ادامه گفتوگوهاست. در عرصه روابط بینالملل، اعتماد مفهوم مطلقی نیست و هیچ توافقی بهطور کامل تضمینشده نیست. بنابراین، تضمینهای واقعی باید در ساز و کارهایی که واکنش به نقض تعهدات را مشخص میکند، نهادینه شود.
نهایتاً، این گفتوگوها باید با انتظارات واقعبینانه و اصلاحات داخلی همراه باشد. حتی موفقترین مذاکرات نیز بدون اصلاحات اقتصادی و ساختاری قادر به حصول نتیجه مطلوب نخواهند بود. قدرت مذاکرهکننده بیشتر از درون اقتصاد و انسجام داخلی ناشی میشود. در نهایت، دیپلماسی باید با نگاهی واقعگرایانه مواجه شود و نه آن را تابو کرد و نه آن را بهعنوان راه حل جامع برای همه مسائل پذیرفت.
