به گزارش خبرآنلاین، روزنامه جوان به نقل از آقای کرباسچی اعلام کرد که ایشان به رئیسجمهور گفتهاند: «دو دهه است که در مورد برنامه هستهای با کشورهای دیگر در حال بحث هستیم و این مذاکرات برای مردم خستهکننده شده است. خواست واقعی مردم پایان دادن به تنشهای طولانی است.»
به نظر میرسد برخی گمان میکنند که طرف مقابل در مذاکرات خواهان تسریع در روند گفتگوهاست و این طرف ایرانی است که مسائل را طولانی کرده است. این در حالی است که اظهارات این دسته از افراد معمولاً با حقیقت همخوانی ندارد و به نظر میرسد نادیده میگیرند که مذاکرات در اصل چگونه شکل میگیرد و پایان مییابد. به عنوان مثال، ممکن است قضايا به قدری طولانی شود که حتی نزاعهای جزئی میان دو روستا پنجاه سال در جریان باشد.
در حال حاضر، طرف مذاکرهکننده هشت ماه پیش، حملهای به کشور ما انجام داده که خسارات سنگینی را به همراه داشته است. آنها همچنین اخیراً بار دیگر جنگی شهری را با افتخار مدیریت کرده و مرتب به آن اعتراف میکنند. آمریکا از دو دهه پیش تحریمهای شدیدی علیه اقتصاد ایران وضع کرده و وزیر خزانهداری این کشور در تازهترین اظهارنظر خود به نقش این تحریمها در افزایش ناآرامیها اشاره کرده است. به نظر میرسد که ادامه این تحریمها و خصومتها به سادگی نادیده گرفته میشود.
برخی افراد نیز به اشکال مختلف به پرسش «چرا مذاکرات غیرمستقیم؟» پاسخ میدهند و این شکل از تعامل را بیمعنی میدانند. این درواقع به یک سنت انسانی برمیگردد؛ زمانی که دو خانواده با یکدیگر دچار اختلاف میشوند، ممکن است در یک محل مشترک جمع شوند و از طریق یک میانجی گفتگو کنند، حتی اگر در کنار یکدیگر نشسته باشند.
آمریکا ابتدا ارتباطات خود را قطع کرد و بعداً نیز زمینه را برای مذاکرات پیچیده کرد. اظهارات مقامات آمریکایی درباره توانایی نداشتن برای گفتگو مستقیماً با رهبر ایران، به نوعی میتواند بهانهای گمراهکننده تلقی گردد. اوباما در زمان خود به نامهنگاری پرداخت، اما در ادامه از اینکه چرا از بحرانها عقبنشینی نکرده، ابراز تاسف کرد. این دشمنی میان ایران و آمریکا دارای ریشههای عمیق ایدئولوژیک است و به سادگی تغییر نخواهد کرد.
در عین حال، ممکن است سؤال شود که چرا ایران برای مذاکره حاضر میشود. پاسخ به این سؤال دو وجه دارد: اول، برای جلوگیری از پروپاگاندای دشمن که ایران را به عنوان یک کشور جنگطلب معرفی کند و دوم، برای اثبات اراده قوی خود در مواجهه با تهدیدات و نمایش قدرت ایران.
از آنجایی که پیشبینی نتایج مذاکرات بسیار دشوار است، بسیاری از ناظران نیز به این نتیجه رسیدهاند که امیدی به رفع تحریمها و کاهش خصومتها وجود ندارد. در واقع، حتی در علوم ریاضی، قطعیتی وجود ندارد، چه برسد به علوم انسانی که تحت تأثیر عوامل بسیاری قرار دارد. مذاکرات پیشرو نیز حتی در چشم ناظران چندان امیدبخش نیست، اما یادآور شواهدی است که ما با تلاش مستمر خود میتوانیم به اهدافمان نزدیک شویم.
