به گزارش خبردونیف، دکترین دریایی وزارت دفاع ایالات متحده بر اساس «افسانه نفوذناپذیری سیستم دفاعی ایجیس» بنا نهاده شده است. مقامات آمریکایی بر این باورند که رادارهای SPY-6 و موشکهای استاندارد ۳ (SM-3) یک نوع سپر محافظتی بر روی آب فراهم کردهاند که قادر به رهگیری هر گونه موشک و پرتابهای است.
با این حال، به گفته همشهری، در جنگهای مدرن، فیزیک به سادگی کنار نمیآید. سیستمهای پدافندی آمریکا بهطور پیشگیرانه عمل میکنند که به معنای محاسبه مسیر حرکت هدف است، اما این رویکرد در برابر نسل جدید موشکهای هایپرسونیک ایران کارایی ندارد. زمانی که موشکی با سرعت ۱۳ ماخ وارد فاز مانوور میشود و مسیر خود را به سرعت تغییر میدهد، کامپیوترهای پیشرفته ناوهای آمریکایی دچار ناکارآمدی میشوند. افزون بر این، لایه پلاسمایی موشکهای ایرانی مانع از شناسایی توسط رادار میگردد.
اما نگرانی اصلی برای آمریکاییها در اینجا خاتمه نمییابد. باید توجه داشت که هر سیستم دفاعی روی ناوها دارای ظرفیت محدودی است. در صورتی که ۱۰۰ پرتابه ارزانقیمت به سمت ناوهای آمریکایی شلیک شود و ۹۰ درصد آنها نیز رهگیری شوند، انباشت اطلاعات رادار باعث خواهد شد تا بقیه پرتابهها شناسایی نشوند. این بدان معناست که یک موشک ۲۰ هزار دلاری میتواند هدفی به بزرگی یک ناو ۱۰ میلیارد دلاری باشد. به این ترتیب، به نظر میرسد که آمریکا در این میدان پیش از آغاز نبرد باخته است.
