به نقل از خبردونی، در حالی که ایالات متحده بار دیگر بر قدرت ناوهای خود تأکید میکند و ناو هواپیمابر «آبراهام لینکلن» را به نزدیکی آبهای ایران اعزام کرده است، مقامات آمریکایی مکرراً از «گزینه نظامی روی میز» صحبت میکنند. این وضعیت مجدداً سوالی قدیمی را به میان میآورد: آیا این تهدیدات واقعی هستند یا صرفاً یادآوری از قدرتی که در گذشته بارها تضعیف شده است؟
بر اساس گزارش فارس، برای یافتن پاسخی به این سوال، به تاریخ معاصر مراجعه کردیم تا روزهایی را به یاد آوریم که خلیج فارس محل مواجهه مستقیم قدرتها بود. در آن زمان، تصمیمات نظامی به فاصلهای بسیار کوتاه و لحظاتی جسارتآمیز بستگی داشت.
ما به روزهایی برگشتیم که ناوهای بزرگ آمریکایی در مقابل قایقهایی قرار داشتند که نه از نظر تکنولوژی و نه از لحاظ تجهیزات خاصی برخوردار بودند، بلکه با اراده و هدف تعیین شده وارد عمل میشدند.
در جستجوی روایتهای واقعی از آن زمان، به سراغ یک گوینده معتبر رفتیم که خود درگیر این ماجراها بود. نه فردی که تنها از روی نقشهها تحلیل کند، بلکه شخصی که با تمام جنبههای این مأموریت از نزدیک آشنا بود و اکنون از داغ فقدان رفقایش صحبت میکند.
یافتن این فرد آسان نبود؛ پس از تلاشی نسبتا طولانی، موفق به برقراری تماس با او شدم. صدایش آرام و محتاط بود و از او خواستم فقط به روایت واقعیات بپردازد، نه تحلیل و قضاوت.
وی در ابتدا زمان بیشتری برای واکاوی خاطراتش میخواست و از من خواست در آینده دوباره تماس بگیرم. منتظر او ماندم، کسی که با قایقهای ساده و توان محدود موفق به تغییر مسیر ناوهای آمریکایی و تعریف جدیدی از خلیج فارس شد.
نادعلی براتی، یکی از رزمندگان نیروی دریایی سپاه، در گفتگویی به تشریح بخشی از مأموریتهای دریایی در ماههای پایانی جنگ ایران و عراق پرداخت و از درگیریهای مستقیم با ناوها و شناورهای آمریکایی در فروردین 1367 سخن گفت.
وی شرایط جنگ را در آن زمان بسیار دشوار توصیف کرد و اشاره کرد که در واپسین ماههای جنگ، تمامی قدرتهای جهانی به کمک صدام آمده بودند و ایران با کمبودهای زیادی در تجهیزات روبرو بود.
با این حال، براتی تأکید کرد که نیروهای ایرانی هرگز تسلیم نشدند و با ایمان و اراده، دشمن را تحت فشار گذاشتند. وی جزئیات مأموریت خود به خلیج فارس را نیز بیان کرد و گفت که در آن زمان با نیروهایی از سپاه در جزیره ابوموسی مستقر شدند.
براتی از شهادت شهید نادر مهدوی و درگیریهایی که در آوریل 1367 در تنگه هرمز رخ داد، یاد کرد و به مأموریتهای مقابله با شناورهای دشمن پرداخت. او افزود: «مأموریت ما در شب 29 فروردین آغاز شد و هدف اصلی مقابله با تهدیدات دشمن بود که به تأسیسات حیاتی ایران حمله کرده بودند.»در پی تنشها در خلیج فارس، کشتیهای تجاری و نظامی موظف به تردد با پرچم آمریکا شدهاند و هیچ شناوری اجازه نزدیک شدن به آنها را ندارد. این شرایط به نوعی به ایجاد وضعیت آتشبهاختیار علیه ایران منجر شده است، در حالی که نیروهای ناتو و همپیمانان آمریکا بهطور کامل در این منطقه مستقر هستند.
یک رزمنده نیروی دریایی سپاه اظهار داشت که نیروهای ایرانی با قایقهای محدودی همچون عاشورا و کوثر، درگیر شدند و برای مقابله با شناورهای پیشرفته دشمن خود از فاصله نزدیک به کار رفتند. وی همچنین به درگیریهای اولیه با یک نفتکش بزرگ انگلیسی اشاره کرد که با پرچم آمریکا در حال حرکت بود و هدف حمله نیروهای ایرانی قرار گرفت.
این رزمنده تصریح کرد که پس از این حمله، سه بالگرد آمریکایی وارد منطقه شدند و به سمت قایقهای ایرانی شلیک کردند. او افزود که یکی از این بالگردها هدف قرار گرفته و سرنگون شد و دو بالگرد دیگر مجبور به فرار شدند.
وی همچنین به درگیری بعدی با یکی دیگر از شناورهای نظامی آمریکایی اشاره کرده و گفت که این شناور غافلگیر شد و نیروهای ایرانی توانستند آن را به آتش بکشند. در این حمله، حدود 50 تا 60 افسر آمریکایی حضور داشتند که همگی کشته شدند.
رزمنده سپاه همچنین به تلاش خود و دو نفر دیگر برای هدف قرار دادن یک شناور دیگر در حالی که تحت بمباران نیروی دریایی آمریکا بودند، اشاره کرد. وی عنوان کرد که در این حمله قایق آنها به شدت آسیب دید و در نهایت دو نفر از همرزمانش به شهادت رسیدند و او نیز به شدت مجروح شد.
این جانباز دفاع مقدس یادآور شد که ایستادگی و شجاعت رزمندگان ایرانی در برابر تجهیزات و شناورهای پیشرفته آمریکا منجر به خسارات سنگین به دشمن و ترک منطقه توسط آنها شد. وی 29 فروردین 1367 را به عنوان روز تنبیه آمریکا یاد کرد و بر توانمندی و عزم رزمندگان جمهوری اسلامی در برابر تهدیدات تأکید کرد.
براتی افزود: “امروز با پیشرفتهای نظامی ایران اعتماد داریم که اگر آمریکا و همپیمانانش مجدداً تصمیم به اقدام در منطقه بگیرند، با شکستی سنگینتر مواجه خواهند شد.” او در خاتمه بر نقش رهبری فرماندهی معظم کل قوا و فرهنگ مقاومت در این پیروزیها تأکید کرد.
