در یک بررسی اجتماعی، نسلهای گذشته در دوران نوجوانی روحانیون و علمای دینی را نماد ادب، خوشخلقی و احترام به دیگران میدانستند. مردم بر این باور بودند که این افراد باید از رفتارهایی چون دروغ، غیبت و تهمت پرهیز کنند و هرگونه خطا در این زمینه تأثیر منفی بر نظر جامعه نسبت به آنان خواهد گذاشت.
در این راستا، آقای باقر خرازی، بدون عنوانهای رسمی، به عنوان فردی با نمره اخلاقی بسیار پایین توصیف شده است. صرفنظر از صحت تحلیلها و اظهارنظرهای او، ادعای بیاحترامی و بدزبانی علیه او مطرح شده و این موجب آسیب به منزلت دین و روحانیت میشود.
علاوه بر باقر خرازی، افرادی مشابه در مجلس نیز وجود دارند که به رغم داشتن لباس روحانیت، از ادب و تربیت به دور هستند. نام بردن از این افراد نیز ناپسند تلقی میشود. این واقعیت که رفتار آنها به لباس اسلام مرتبط است، میتواند به اعتقادات اجتماعی آسیب بزند. برخی بر این نظرند که اگر این افراد لباس روحانیت را کنار بگذارند، دستکم به دین آسیب نخواهند زد.
