به گزارش خبرآنلاین از همشهری، تصویری که در شبکههای اجتماعی به نمایش گذاشته میشود میتواند معانی متفاوتی داشته باشد. یک قاب پر از غذا و سگهای بلاصاحب که دور سفرهای خیابانی جمع شدهاند، ظاهراً نشانهای از مهربانی است، اما واقعیت ممکن است پیچیدهتر باشد. در برخی مناطق، این رفتار منجر به نگرانیهای جدی برای خانوادهها و کودکان شده است.
در سنندج، در هفتههای اخیر، چندین حادثه مرتبط با حمله سگهای بلاصاحب به کودکان گزارش شده است. در اواخر تیرماه، یک کودک سهساله بر اثر حمله این سگها جان باخت و این حادثه واکنشی عمومی برای ساماندهی سگهای بلاصاحب به همراه داشت. همچنین، یک دختر دوازدهساله و دو کودک دیگر در هفتههای اخیر در موقعیتهای مشابه مورد حمله قرار گرفتند که موجب جراحتهای جدی آنها شد.
این مباحث نه تنها بهعنوان خبرهای پراکنده بلکه بهعنوان نمادی از یک مشکل اجتماعی در حال ظهور است. مسالهای که بین شهرداری، محیطزیست و دیگر نهادها، از جمله فعالان حوزه حیوانات، دستبهدست میشود و هر بار پس از وقوع حادثهای تلخ، دوباره به صدر اخبار برمیگردد.
اکنون، ویدئوهای غذارسانی به سگهای بلاصاحب در فضای مجازی بار دیگر بحثها را داغ کرده است. آیا این اقدام، نشانهای از انسانیت است یا تهدیدی برای نظم اجتماعی؟ حسین آخانی، استاد دانشگاه و کارشناس محیطزیست، بر این باور است که باید غذارسانی به سگها در همهجا ممنوع شود، زیرا این کار به افزایش جمعیت سگها و بروز مشکلات بهداشتی و زیستمحیطی کمک میکند. وی همچنین به تأثیرات منفی این حیوانات در اکوسیستمهای شهری و طبیعی اشاره میکند و تأکید میکند که باید شرایط ایمنتری برای زندگی حیوانات فراهم کرد.
در این میان، کودکان به نوعی قربانی این معضل هستند و سهم آنها از این آسیبها، رنج و خطر است.**حملات سگهای بلاصاحب به کودکان؛ تذکری برای مدیریت شهری**
سگهای بلاصاحب به خصوص بر جنبهای که کمتر مورد توجه قرار میگیرد، یعنی کودکان، تأثیرگذار هستند. کودکانی که از مدرسه به خانه برمیگردند یا در کوچهها بازی میکنند، نهتنها نمیتوانند در خصوص کنترل جمعیت سگها تصمیمگیری کنند، بلکه قادر به تشخیص میزان خطر یک سگ نیز نیستند. به همین دلیل، اخبار مربوط به حمله سگهای ولگرد به کودکان فقط خبرهای مربوط به حملات نیستند؛ بلکه نمایانگر شکافهای موجود میان زیستگاه حیوانات و مناطق مسکونی انسانها هستند. حوادثی که منجر به مرگ یک کودک ۳ ساله و مصدومیت چند کودک دیگر شده است، پیامی روشن را منتقل میکند: مدیریت سگهای بلاصاحب به هیچوجه نباید به عنوان یک مسأله حاشیهای تلقی شود. نزدیک شدن حیوانات به زندگی روزمره مردم و خروج آنها از کنترل میتواند به امنیت عمومی آسیب بزند.
**ضرورت مدیریت مناسب در حمایت از سگها**
کسی نمیتواند نسبت به حیوانات گرسنه بیتفاوت باشد، اما شکل حمایت از آنها باید اصولی و منطقی باشد. صرفنظر از نیت خیر، غذادادن غیرمنظم و بیقاعده میتواند مشکلزا باشد. حامیان ایده غذادادن مسئولانه تأکید دارند که این کار باید در زمان و محل مناسب و با توجه به شرایط انجام شود. دکتر امید مرادی، متخصص دامپزشکی، نیز بر لزوم رعایت این مسئولیت تأکید کرده و به اهمیت حفاظتی در غذارسانی اشاره کرده است.
این موضوع به وضوح میرساند که در صورت بروز تضاد میان «حق حیوانات» و «حق کودکان برای امنیت»، نباید به انتخاب یکی از آنها متوسل شد. ضروری است که شهرها به گونهای طراحی شوند که هر دو نیاز را تأمین کنند. برای تحقق این هدف، نیاز به برنامههای مشخص در راستای کنترل جمعیت سگها، عقیمسازی، واکسیناسیون و جمعآوری حیوانات خطرناک وجود دارد.
به باور فعالان اجتماعی، تلاشها برای کمک به سگها باید مدیریت شده و فراتر از اقدامات فردی باشد. نمیتوان مسائل مرتبط با سگها را تنها از جنبه خوبخواهی شخصی در نظر گرفت، چرا که در پس هر اقدام، ابعاد محیطزیستی، بهداشتی و اجتماعی نیز وجود دارد. در نهایت، این پرسش مطرح میشود که آیا توانایی همزمان توجه به حیوانات، محیطزیست و امنیت انسان را داریم؟
اگر پاسخ مثبت باشد، در مسیر مدیریت علمی رفتار خواهیم کرد؛ تعادلی که به نفع هر دو طرف است و نه تنها بر زحمات بیهوده دلالت خواهد داشت بلکه به ایجاد فضایی امن برای کودکان نیز منجر خواهد شد.
