**به گزارش خبرآنلاین،** یک زن با ملیت ژاپنی-آمریکایی که حدود یک دهه به آلزایمر مبتلا بوده، به تازگی تجربیات جالبی را از مصرف قارچی حاوی سیلوسایبین گزارش کرده است. در پنج سال اخیر، وضعیت او به شدت رو به وخامت گذاشته و او با مشکلاتی نظیر محدودیت در گفتار، اختلالات حرکتی، بلع و بیاختیاری ادرار مواجه شده بود.
پژوهشگران در این مورد به او یک دوز ۵ گرمی سیلوسایبین دادند و پس از ۱۹ ساعت، وی به طور ناگهانی شروع به صحبت درباره خاطرات خود کرد. این گفتوگو به مدت حدوداً چهار ساعت ادامه یافت.
در روزهای پس از این حادثه، خانواده و مراقبان تغییرات مثبتی نظیر افزایش هوشیاری، شناخت بهتر اعضای خانواده و بهبود تعاملات اجتماعی را گزارش کردند. این بیمار حتی پس از مدتها توانست به طور مستقل لباس بپوشد و کنترل ادرار خود را دوباره به دست آورد.
با این حال، باید ذکر کرد که **آلزایمر این بیمار درمان نشده است.** مقاله علمی منتشر شده تنها به «بهبود موقت عملکرد در چندین حوزه» اشاره کرده و تأکید میکند که این تغییرات به معنای ترمیم آسیبهای عصبی نیست. به نظر میرسد که برخی از تواناییهای مغزی که هنوز فعال بودند، برای مدتی دوباره در دسترس قرار گرفتهاند.
این تحقیق تنها یک **گزارش موردی** بوده و یک کارآزمایی بالینی گسترده نیست، بنابراین نمیتوان نتایج آن را به سایر بیماران تعمیم داد.
از طرفی، سیلوسایبین مادهای بیخطر نیست و میتواند تأثیرات شدیدی بر روی مغز و سیستم عصبی داشته باشد. عوارضی مانند تغییر در ادراک، توهم، اضطراب و حتی افزایش دمای بدن در این بیمار نیز گزارش شده است.
پژوهشگران این واقعه را یک «سرنخ جالب برای تحقیقات بیشتر» میدانند و تأکید میکنند هنوز هیچ روش استاندارد و تأییدشدهای برای استفاده از سیلوسایبین در بیماران مبتلا به دمانس وجود ندارد. بنابراین، این نتایج به هیچ عنوان مجوزی برای استفاده خودسرانه از «مجیک ماشروم» نیست.
**کد خبر: ۴۷۲۳۲**
