تماس با ما

هر ۵ دقیقه یک نفر در ایران به سرطان مبتلا می‌شود؛ هزینه‌های درمانی فشار زیادی به بیماران وارد می‌کند/ نرخ ابتلا در کشور بالاتر از میانگین جهانی است.

هر ۵ دقیقه یک نفر در ایران به سرطان مبتلا می‌شود؛ هزینه‌های درمانی فشار زیادی به بیماران وارد می‌کند/ نرخ ابتلا در کشور بالاتر از میانگین جهانی است.

رئیس مرکز تحقیقات سرطان ایران به تازگی در یک اظهارنظر هشداردهنده اعلام کرد که هر ۵ دقیقه یک ایرانی به سرطان مبتلا می‌شود و این کشور بالاترین نرخ رشد ابتلا به سرطان را در جهان دارد.

براساس گزارشی از ایلنا، سرطان به عنوان دومین عامل مرگ و میر در کشور، پس از بیماری‌های قلبی عروقی، شناخته شده و سالانه حدود ۱۰۰ هزار مورد جدید ابتلا به سرطان در ایران ثبت می‌شود.

تحقیقات نشان می‌دهد که ۹۸ درصد از عوامل بروز سرطان به سبک زندگی مربوط می‌شود و تنها ۲ درصد به ژنتیک وابسته است. از جمله، سرطان پستان به عنوان شایع‌ترین و سرطان معده به عنوان کشنده‌ترین نوع آن در ایران شناخته می‌شود.

یasha مخدومی، نایب رئیس انجمن رادیو آنکولوژی ایران، در مصاحبه‌ای با خبرنگار ایلنا به آمار مبتلایان اشاره کرد و افزود که وزارت بهداشت این اطلاعات را به طور سالانه منتشر می‌کند. وی تخمین زد که تعداد واقعی موارد جدید سرطان در سال در حدود ۱۷۰ تا ۱۸۰ هزار مورد باشد و در صورت فرض ۲۰۰ هزار مورد، به معنای این است که به طور تقریبی هر ۵ دقیقه ۱.۹ مورد جدید شناسایی می‌شود.

مخدومی همچنین توضیح داد که بررسی نسبت بیماران سرطانی به جمعیت در هر سال، عاملی کلیدی در تعیین روند افزایش ابتلا به سرطان است. او افزود که ایران معمولا در مقایسه با کشورهای دیگر در زمینه نسبت سرطان به جمعیت وضعیت متوسطی دارد و نسبت افزایش ابتلا در این کشور از میانگین جهانی کمی بالاتر است.

این نایب رئیس انجمن رادیو آنکولوژی به تغییرات سبک زندگی مردم پس از انقلاب اشاره کرد و افزود: افزایش جمعیت شهری، استرس‌ها، آلودگی هوا و تغییرات در عادات غذایی ممکن است به افزایش نرخ ابتلا به سرطان کمک کند. او تأکید کرد که رابطه دقیقی بین عوامل محیطی و ژنتیکی وجود ندارد و این دو عامل می‌توانند به صورت همزمان در بروز بیماری‌های مختلف نقش داشته باشند.

به گفته مخدومی، سرطان به عنوان یک بیماری چند عاملی تحت تأثیر عوامل ژنتیکی و محیطی است. وی به وجود ژن‌های سرطان‌زا اشاره کرد که ممکن است خطر ابتلا به سرطان را افزایش دهند، اما همواره فعال نشوند. همچنین، برخی موارد محیطی از قبیل آلودگی، سیگار و مواد شیمیایی می‌توانند به بیماری کمک کنند.

او در پایان گفت که تغییرات در سبک زندگی، نظیر افزایش مصرف غذاهای فرآوری‌شده و فست فود، و همچنین آلودگی‌های زیست‌محیطی از عوامل مؤثر در افزایش بروز سرطان هستند.**تحلیل نقش دولت در کنترل بیماری سرطان در کشور**

نایب رئیس انجمن رادیو آنکولوژی ایران در مصاحبه‌ای به بررسی نقش دولت در عدم گسترش بیماری سرطان پرداخت و اظهار داشت: مسئولان باید شناخت دقیقی از منابع، هزینه‌ها و جوانب مختلف موضوعات داشته باشند، زیرا سرطان یکی از عوامل مهم مرگ‌ومیر در کشور محسوب می‌شود.

او ادامه داد: هزینه‌های درمان این بیماری به طور چشمگیری بالا بوده و تکنولوژی‌های جدیدی برای درمان سرطان در دسترس است. در علاوه‌بر جراحی و رادیوتراپی، تجهیزات مورد نیاز برای این درمان‌ها به وفور در کشور موجود نیست و بخش عمده‌ای از آن‌ها از خارج وارد می‌شود. نیاز به زیرساخت‌های پیچیده برای نصب این دستگاه‌ها نیز موضوعی مهم است. همچنین، در حالی که قیمت داروهای شیمی‌درمانی کلاسیک معمولاً پایین‌تر و مشمول پوشش بیمه هستند، هزینه‌های داروهای جدید شیمی‌درمانی و ایمونوتراپی به شدت بالا بوده و بسیاری از آن‌ها هنوز تحت پوشش بیمه قرار نگرفته‌اند.

به گفته وی، در نظام درمان سرطان به شدت به واردات دارو وابسته‌ایم. واردات این داروها یا از طریق تولید داخلی انجام می‌شود و یا به صورت مستقیم از خارج وارد می‌شوند. در عین حال، موضوع قاچاق دارو که سازمان غذا و دارو از آن مطلع است، مسئله‌ای مهم به شمار می‌آید و داروهای قاچاق به هیچ عنوان قابل مصرف نیستند.

وی تأکید کرد که صادرات داروهای ارزان قیمت به سایر کشورها وجود دارد و برخی از داروهای داخلی به‌طور غیررسمی بدون مجوزهای لازم به فروش می‌رسند. نظارت بر این روند بر عهده نهادهای مختلفی از جمله سازمان غذا و دارو و گمرک است.

این مقام مسئول همچنین به مواد قانونی موجود در قانون اساسی اشاره کرد و گفت: “حفظ سلامت عمومی” و تأمین بهداشت و درمان وظایف اصلی دولت است که در اصول ۲۲۲ و ۴۳ تصریح شده است. وی تأکید کرد که دولت باید با تأمین بیمه سلامت همگانی به تأمین بهداشت مردم اقدام کند و عدم تحقق این وظایف به مسائل اقتصادی کلان جامعه وابسته است. ایشان در خاتمه گفتند که تا زمانی که مشکلات اقتصادی کل کشور حل نشود، سیستم بهداشت و درمان نیز پایدار نخواهد بود و مسئولیت آن بر عهده افراد خاص نخواهد بود.

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *