باشگاه استقلال در اطلاعیهای که شب گذشته منتشر کرد، اعلام کرد که سومین درخواست این باشگاه برای دریافت دستور موقت از دادگاه عالی ورزش (CAS) نیز رد شده است. به این ترتیب، استقلال همچنان قادر به ثبت قرارداد با بازیکنان جدید نیست.
با توجه به این وضعیت، سؤالی اساسی مطرح میشود؛ آیا پیگیری مکرر درخواستهای دستور موقت بهترین انتخاب استراتژیک برای این پرونده بوده است؟
دستور موقت تنها در شرایط خاصی صادر میشود که CAS تشخیص دهد سه شرط اصلی وجود دارد: احتمال موفقیت در دعوا، وجود ضرر غیرقابل جبران و توازن منافع به نفع درخواستکننده. در اولین درخواست استقلال، CAS اعلام کرد که بسته ماندن پنجره نقلوانتقالاتی، ضرر قابل جبرانی نیست. این امر نشان میدهد که درخواستهای مکرر برای دستور موقت بعید به نظر میرسید، مگر آنکه دلایل جدیدی برای تغییر شرایط پرونده فراهم شود.
اصرار بر درخواستهای دوم و سوم میتواند تصمیمی قابل بحث به حساب آید، زیرا هر درخواست نیاز به زمان برای بررسی دارد و در واقع، رسیدگی به اصل پرونده را به تأخیر میاندازد. در واقع، به جای تمرکز بر شکستن مجازات فیفا، استقلال مکرراً به دنبال احراز دستوری موقت بود.
اگر دستور موقت به هر دلیلی تأمین میشد، ممکن بود که در رأی نهایی باشگاه ناکام بماند و احتمالاً پنجره نقلوانتقالاتی بعدی نیز بسته شود.
اکنون این سؤال مطرح است که آیا بهتر نبود استقلال به جای آزمودن چندباره شانس خود، استراتژی خود را به سمت دستیابی به نتیجه نهایی تغییر دهد؟
هرچند هیچ راهی برای پیشبینی پیروزی استقلال در رأی نهایی وجود ندارد، اما منطقیتر به نظر میرسید که با توجه به دو درخواست قبلی که رد شده بود، باشگاه تمام تلاش خود را صرف رسیدگی به اصل پرونده کند و زمان را از دست ندهد.
با رد شدن سومین درخواست دستور موقت، به نظر میرسد رأی نهایی زمانی صادر خواهد شد که استقلال هر دو پنجره نقلوانتقالاتی را پشت سر گذاشته باشد و حتی در صورت موفقیت در رسیدگی اصلی، اثر واقعی برای این باشگاه نداشته باشد.
