به گزارش خبرآنلاین، از منظر علمی، «شدت بو» به میزان کمترین غلظتی که توسط بینی قابل تشخیص است، ارزیابی میشود. با غلظتهای بسیار پایین، برخی مواد قادر به ایجاد واکنشهای مختلف بویی هستند.
در این زمینه، تعدادی از مواد شیمیایی آنقدر قوی هستند که حتی در مقادیر ناچیز نیز قابل شناساییاند و میتوان این ویژگی را به عنوان یکی از نشانههای «بدبو بودن» در نظر گرفت.
### تیواستون، بدبوترین ماده شیمیایی
تیواستون (Thioacetone) به عنوان یکی از بدبوترین و شدیدترین بوهای شناختهشده در علم معرفی شده است. به خاطر وجود گوگرد در ترکیب آن، این ماده بویی بسیار قوی و ناخوشایند دارد که حتی در غلظتهای بسیار کم قابل تشخیص است.
این ترکیب ویژگیهایی دارد که میتواند موجب تهوع، استفراغ و حتی بیهوشی در افرادی شود که در نزدیکی آن قرار دارند. به همین دلیل، تیواستون به عنوان «بدبوترین ماده شیمیایی» در دانشمندان شناخته شده است.
این ماده برای نخستین بار در سال ۱۸۸۹ توسط شیمیدانهای آلمانی یوجین بومن و امیل فروم به صورت تصادفی کشف شد. آنان در حال تلاش برای تولید یک ترکیب دیگر بودند که به ناچار تیواستون در فرآیند ایجاد شد.
هنگامی که این ماده در آزمایشگاه تقطیر شد، بویی بسیار زننده انتشار یافت که بر اساس گزارشها، تا شعاع حدود ۷۵۰ متری قابل استشمام بوده و موجب تهوع و بیهوشی عابران در برخی مناطق شهر شد.
گزارش تاریخی دیگری از سال ۱۸۹۰ در انگلستان نشان داد که رقیق شدن تیواستون در هوا موجب تشدید بوی آن میشود؛ پدیدهای که در دیگر بوها دیده نمیشود.
اگرچه بوی تیواستون بسیار نامطبوع است، اما این ماده به خودی خود سمی یا کشنده نیست و خطر مستقیمی برای سلامت به همراه ندارد. با این حال، به دلیل قدرت بوی فوقالعاده آن، استفاده از تیواستون در آزمایشگاهها نیازمند احتیاط بسیار است تا از انتشار بوی آن جلوگیری گردد.
