به نقل از زومیت، در گزارش خبرگزاری خبردونی، خودروسازان و مقامهای قانونگذار بهمدت دههها در تلاشند تا امنیت جادهها را افزایش دهند. در این راستا، ایدههایی مانند طرح عجیبی به نام «بیل جمعکننده عابر پیاده» که در دهه ۱۹۳۰ مطرح شد، طراحی شده بود تا عابران را از جلوی خودروها دور کند.
اکنون با پیشرفت فناوری، به سیستمهای ترمز هوشمند و اضطراری رسیدهایم. اما برخی مقامات شهری از تغییرات فیزیکی در سطح خیابان نیز بهمنظور حفظ جان عابران و رانندگان بهره میبرند، که در این میان، سرعتگیرها بهعنوان یک راهکار قدیمی در کانون توجه قرار دارند.
سرعتگیرها، که بهطور رسمی به شکل برآمدگیهای قوسیشکل در خیابانها شناخته میشوند، بهطور معمول بین ۳.۵ تا ۴.۵ متر طول دارند. این موانع نباید با بالشتکهای سرعت که برآمدگیهای کوچکی هستند، اشتباه گرفته شوند. همچنین، سکوهای سرعت، که طول بیشتری دارند و دو طرف آنها شیبدار است، نیز در این دسته قرار میگیرند.
هدف اولیه طراحی سرعتگیرها کاهش سرعت خودروهایی است که از روی آنها عبور میکنند. بر اساس آمار هفت مطالعه انجامشده بین سالهای ۱۹۹۹ تا ۲۰۰۵، این ابزارها بهطور کلی مؤثر واقع شده و رانندگان سریعتر معمولاً سرعتشان را کاهش دادهاند. اما یکی از این مطالعات نشان داد که میانگین سرعت کل خودروها پس از نصب سرعتگیرها، کاهش نیافته و افزایش جزئی در حدود ۱.۶ کیلومتر بر ساعت داشته است.
تحقیقات اخیر منتشرشده در «چشماندازهای بینرشتهای تحقیقات حملونقل»، با تحلیل ۵۲ مطالعه مختلف، نشاندهنده تأثیر مثبت این موانع بر کاهش سرعت رانندگان بود. یافتهها حاکی از آن است که اندازه، شکل و محل نصب سرعتگیرها تأثیر زیادی بر کارایی آنها دارد. بهویژه اینکه هرچه ارتفاع این موانع بیشتر باشد، رانندگان بیشتر مجبور به کاهش سرعت میشوند.
اما نزدیکی فاصله نصب سرعتگیرها میتواند جریان ترافیک را مختل کند و آزاردهنده باشد. همچنین، شیب ورودی سرعتگیرها بر رفتار رانندگان تأثیرگذار است؛ اگر این شیب بیش از اندازه تند باشد، رانندگان ممکن است رفتارهای غیرقابلپیشبینی از خود نشان دهند.
عملکرد ملایمتر شیب ورودی سرعتگیرها و سکوها میتواند به بهبود جریان ترافیک کمک کند، اما به میزان کاهش سرعت رانندگان خواهد افزود. در حال حاضر، شهرهای مختلف، اثر بخشی این ایده را با آزمایش سکوهای طولانیتر و ملایمتر بررسی میکنند.
نتایج دیگر این تحقیقات نشان داد که انواع مختلف سرعتگیرها، تأثیر متفاوتی بر وسایل نقلیه دارند و بهطور میانگین، اتوبوسها بیشتر از دیگر وسایل نقلیه در نتیجه نصب این موانع دچار افت سرعت شدهاند.در یک مطالعه اخیر، نتایج نشان داد که موتورسیکلتها کمترین تمایل را به کاهش سرعت در جادهها دارند. این پژوهش همچنین به بررسی پیامدهای اجرای طرح پلتفرمهای ایمنی مرتفع (RSP) پرداخت، که در برخی موارد نتایج منفی به همراه داشت. به عنوان مثال، جادههایی که تردد وسایل نقلیه سنگین در آنها بالا بود، به خاطر توقف و شتابگیری مجدد برای عبور از موانع، شاهد افزایش قابل توجهی در آلودگی صوتی بودند. این موانع همچنین باعث تاخیر در زمان واکنش خودروهای امدادی شدند.
با این حال، میتوان اذعان کرد که سرعتگیرها به عنوان یک راهحل کامل به شمار نمیآیند. اگرچه کاهش سرعت میتواند برای رانندگانی که به دنبال تسریع حرکت خود هستند، مشکلآفرین باشد، اما در صورت بروز تصادف میان خودرو و عابران پیاده یا دوچرخهسواران، همین کاهش سرعت میتواند احتمال بروز آسیبهای جدی را کاهش دهد.
در حالی که رعایت قوانین ایمنی برای عابران پیاده از اهمیت بالایی برخوردار است، تپههای کوچک آسفالت در خیابانها نیز نقش مهمی را ایفا میکنند؛ این موانع ممکن است چندان محبوب نباشند، اما همچنان جان بسیاری از افراد را نجات میدهند.
