**تویوتا آریون TRD؛ سدان اسپرتی که به خوبی در استرالیا معرفی شد**
در سال ۲۰۰۷، تویوتا استرالیا برای رقابت با غولهای محلی یعنی فورد فالکون و هولدن کومودور، پروژهای نوآورانه را آغاز کرد. تمرکز مهندسان بر طراحی یک سدان جدید نبود، بلکه بر روی آریون، خودرویی که از کمری الهام گرفته شده بود، قرار گرفت. نتیجه این پروژه با دخالت بخش توسعه مسابقهای تویوتا (TRD) به شکلی غیرمنتظره و جالب توجه بود.
آریون TRD نمایشی جدید از دیدگاه تویوتا نسبت به سدانهای اسپرت به شمار میرفت. این خودرو به عنوان تویوتا پلاس معرفی شد؛ مدلی که هدفش نشان دادن چهرهای هیجانانگیز و قویتر از برند تویوتا بود، بدون از دست دادن استانداردهای کیفیت و دوام این شرکت. مدیران تویوتا تأکید داشتند که پیادهسازی و توسعه TRD موجب افزایش سرعت و هندلینگ بهتر این خودرو شده است.
اگرچه آریون TRD هرگز به بازار آمریکای شمالی نرسید، اما به نوعی همان کمری با ظاهری تهاجمیتر و تغییرات جزئی در طراحی به شمار میرفت. این خودرو به موتور ۳٫۵ لیتری V۶ مجهز بود که توسط TRD به یک پیشرانه قدرتمند مجهز به سوپرشارژر Eaton تبدیل شد. این تغییرات منجر به خروجی ۳۲۳ اسب بخار قدرت و ۴۰۰ نیوتنمتر گشتاور گردید؛ اعداد قابل توجهی برای یک سدان دیفرانسیل جلو در آن زمان به حساب میآمد.
جالب اینکه آریون TRD اولین خودروی تولیدی جهان بود که از سوپرشارژر Twin Vortices ایتون استفاده میکرد. تویوتا با این فناوری جدید وعده داده بود که عملکرد بهتری نسبت به مدلهای قبلی ارائه دهد. نیروی تولید شده نیز از طریق یک گیربکس ۶ سرعته اتوماتیک با قابلیت تعویض دستی به چرخهای جلو منتقل میشد.
در زمان عرضه، آریون TRD به عنوان نخستین محصول رسمی TRD در استرالیا شناخته شد و عنوان قدرتمندترین تویوتا در بازار این کشور را به یدک کشید. شتاب صفر تا صد ۶٫۱ ثانیه، حداکثر سرعت ۲۵۰ کیلومتر بر ساعت و زمان ۱۴٫۲ ثانیه در مسیر ۴۰۰ متر، این سدان را در شمار سدانهای سریع زمان خود قرار میداد.
اگر چه این اعداد امروزه شاید عادی به نظر برسند، باید در نظر داشت که همه این عملکردها از طریق چرخهای جلو به زمین منتقل میشد، موضوعی که آریون TRD را در کمیت شتاب در سطح هاچبکهای داغ امروزی مانند سیویک تایپ R قرار میداد.
TRD همچنین به افزایش قدرت بسنده نکرد و سیستم تعلیق خودرو را بازطراحی کرد. ارتفاع خودرو ۱۲ میلیمتر کاهش یافت تا مرکز ثقل آن پایینتر بیاید و با تغییر زاویه کمبر چرخها، فرمانپذیری بهبود یافت. رینگهای ۱۹ اینچی و ترمزهای بزرگتر با کالیپرهای دوپیستونه نیز توان لازم برای کنترل این قدرت اضافی را فراهم کردند.
تویوتا آریون TRD در دو نسخه مختلف به بازار عرضه شد. تیپ ۳۵۰۰S بیشتر بر روی حس اسپرت متمرکز بود، در حالی که نسخه ۳۵۰۰SL ترکیبی از قدرت و تجمل را ارائه میداد. این مدلها با امکاناتی نظیر تودوزی چرمی و سیستم ورود و استارت بدون کلید، تجربهای متفاوت را برای خریداران به ارمغان میآوردند.**تهویه مطبوع لوکس و قابلیتهای پیشرفته، ویژه انتخاب SL**
نمودار مشخصات مدل SL نشاندهنده جذابیت بیشتری نسبت به دیگر نسخهها است که به لطف ویژگیهایی چون سیستم تهویه مطبوع دوگانه، حسگر پارک و صندلیهای برقی حائز اهمیت است. هر دو مدل دارای صندلیهای کتان اسپرت، فرمان چرمی ویژه TRD و پدالهای آلومینیومی هستند. اما قیمتها بهطور قابلتوجهی بالاست، با حدود ۵۷ هزار دلار استرالیا برای مدل S و بیش از ۶۱ هزار دلار برای SL.
**چرا آریون TRD زود از صحنه بیرون رفت؟**
با اینکه آریون TRD از نظر فنی تواناییهای بالایی داشت، نتوانست نظر بازار را جلب کند. یکی از نقاط ضعف آن، دیفرانسیل جلو بودنش بود که در مقایسه با رقیبان دیفرانسیل عقب و موتورهای V۸، معضلی جدی به حساب میآمد. علاوه بر این، تصویر خانوادگی و محافظهکار برند تویوتا مانع از جلب توجه خریداران جوان و پرهیجان شد.
در نهایت، این سدان ژاپنی در سال ۲۰۰۹ و طی کمتر از دو سال پس از عرضه، بهطور نامحسوس از خط تولید حذف شد؛ خودرویی که نشان داد تویوتا نیز میتواند به سمت افراط برود، حتی اگر بازار از آن استقبال نکند.
منبع: **carscoops**
