**آمازون با مشکلات نوری ماهوارههای اینترنتی مواجه است**
به گزارش خبرآنلاین، یک مطالعه جدید نشان میدهد که ماهوارههای آمازون در مدار پایین زمین، که برای ارائه اینترنت ماهوارهای طراحی شدهاند، نوری بیش از حد مجاز را بازتاب میدهند. این امر میتواند تهدیدی جدی برای تحقیقات اخترشناسی و کیفیت آسمان شب محسوب شود.
نتایج این تحقیق نشان میدهد که بر اساس ۱۹۰۰ مشاهده نوری از ماهوارههای پروژه «Leo» آمازون، میزان روشنایی متوسط این ماهوارهها به ۶٫۲۸ قدر ظاهری میرسد. این عدد از حد پیشنهادی انجمن بینالمللی اخترشناسی (IAU) که برای جلوگیری از تداخل علمی تعیین شده، فراتر است.
برای درک بهتر، در یک آسمان کاملاً تاریک، ضعیفترین ستارهای که چشم انسان میتواند ببیند، مقدار حدود ۶ دارد. بنابراین، تعدادی از ماهوارههای آمازون به قدری روشن هستند که نه تنها با تلسکوپها بلکه حتی با چشم غیرمسلح نیز دیده میشوند. حدود ۹۲ درصد از ماهوارههای بررسیشده، از سقف روشنایی مجاز برای فعالیتهای علمی عبور کردهاند.
**پروژه «لئو» چیست؟**
پروژه Leo، که پیشتر به نام «Kuiper» شناخته میشد، ابتکار آمازون برای استقرار بیش از ۳۲۰۰ ماهواره در مدار پایین زمین است تا اینترنت پرسرعتی را بهویژه در مناطق دورافتاده فراهم کند. تاکنون تنها تعدادی از این ماهوارهها به مدار فرستاده شدهاند و همین تعداد محدود نیز نگرانیهای جدی ایجاد کرده است.
این ماهوارهها در ارتفاعی حدود ۶۳۰ کیلومتر از زمین قرار دارند که موجب میشود نور خورشید را بهطور مؤثری بازتابند، بهویژه در زمانهای طلوع و غروب، زمانی که زمین در تاریکی است اما ماهوارهها هنوز نور میگیرند.
تلسکوپهای مدرن، از جمله رصدخانههای بزرگ، بهمنظور ثبت نور بسیار ضعیف اجرام دوردست طراحی شدهاند. حضور یک ماهواره نسبتاً روشن میتواند باعث ایجاد ردی نوری در تصاویر شده و بهویژه در پروژههای نقشهبرداری گسترده و رصدهای زمانمند، مشکلاتی ایجاد کند.
دانشمندان هشدار میدهند که با افزایش تعداد این ماهوارهها، حذف این ردها در پردازش دادهها به تدریج دشوارتر و پرهزینهتر خواهد شد.
آمازون اعلام کرده است که در تلاش برای کاهش بازتاب نور، با جامعه علمی همکاری میکند و در حال آزمایش راهکارهایی همچون پوششهای تیرهتر و تغییر زاویهگیری ماهوارهها است.
این تحقیق بار دیگر نشان میدهد که توسعه سریع فناوریهای فضایی و نیاز به حفاظت از محیط علمی آسمان شب تا چه حد ضروری است. اینترنت ماهوارهای میتواند ارتباطات جهانی را تسهیل کند، اما بدون مقررات سختگیرانهتر و طراحیهای مسئولانه، ممکن است عوارض آن به از دست رفتن بخشی از قابلیت بشر برای مشاهده کیهان بینجامد.
