به گزارش خبرگزاری ایرنا، سحابی حلقه که در فاصله ۲ هزار و ۵۷۰ سال نوری از زمین و در صورت فلکی شلیاق قرار دارد، به عنوان یک نمونه کلاسیک از سحابیهای سیارهای شناخته میشود. سحابیهای سیارهای در واقع پوستههای خارجی ستارههایی هستند که به پایان عمر خود نزدیک میشوند و گازهای دور ستاره را به فضا پرتاب میکنند. در این فرآیند، هسته ستاره به یک کوتوله سفید تبدیل میشود. بر خلاف اَبَرنواخترها که مراحل انفجاری و خشن دارند، شکلگیری سحابیها معمولاً به صورت منظم و کروی صورت میگیرد.
در یک کشف تازگیسنج، محققان با استفاده از ابزار پیشرفته WEAVE موجود در تلسکوپ ویلیام هرشل، جزئیات جدیدی را از سحابی حلقه شناسایی کردند. راجر وسن، محقق دانشگاه کاردیف، اشاره کرد که این ابزار قابلیتهایی را نمایان ساخت که اطلاعات بیسابقهای را در مورد این سحابی فراهم کرد، از جمله وجود یک میله ناشناخته از اتمهای یونیزه آهن در مرکز آن.
این میله، با توجه به ویژگیهایش، موجب بروز سوالات زیادی شده است. به طور خاص، این ساختار برای تحقیقات قبلی که فقط بخش محدودی از سحابی را مورد بررسی قرار داده بودند، ناشناخته باقی مانده بود. همچنین، به نظر میرسد میله مانند یک فوران از ماده به وجود آمده، اما وجود کوتوله سفید در مرکز آن انکار شده و هماهنگی با الگوهای معمول فورانها نشان نمیدهد.
علاوه بر این، این میله حدود ۱۴ درصد حجم زمین را به خود اختصاص داده و به طور عمده از اتمهای یونیزه آهن تشکیل شده است. وجود این مقدار آهن به صورت آزاد و بدون محصور شدن در غبار، پدیدهای غیرمعمول به حساب میآید. همچنین، شواهدی از شوکهای بزرگ یا دماهای بالا که برای یونیزه کردن آهن لازم هستند، در این منطقه مشاهده نشده است. فرضیههایی مانند وجود یک سیاره متلاشیشده نیز با شواهد موجود همخوانی ندارد.
اخترشناسان امیدوارند با بررسی سحابیهای مشابه، بتوانند اطلاعات بیشتری درباره این میلههای مرموز آهنی بدست آورند و منشأ این پدیده جالب را بیابند.
