**به گزارش خبرآنلاین، به نقل از ایسنا،** دکتر انکیت بهارات، جراح قفسه سینه در دانشکده پزشکی فاینبرگ دانشگاه نورثوسترن شیکاگو، از پیشرفتهای مهم در زمینه توسعه یک سیستم ریه مصنوعی خبر داد. او اعلام کرد که در مواردی برخی افراد ریههای خود را برداشته و به دستگاههای خارجی متصل شدهاند تا سطح اکسیژن بدن حفظ شود، اما این دستگاهها به عنوان ریه مصنوعی شناخته نمیشوند زیرا قادر به حفظ جریان خون طبیعی قلب نیستند.
بهارات افزود: طراحی یافته توسط تیم او به گونهای است که خون را به طور مداوم به قلب میرساند و خطر لخته شدن خون که ممکن است منجر به سکته قلبی شود، کاهش میدهد. دکتر ناتاشا راجرز، پزشک پیوند در بیمارستان وستمید سیدنی، چنین مهندسی را بسیار قابل توجه دانست و گفت که حفظ عملکرد طبیعی قلب در غیاب ریهها امری دشوار است و این تیم به خاطر ابتکاراتشان شایسته تقدیر هستند.
این سیستم جدید قابلیت کمک به بیماران شدیداً بیمار را دارد تا در حین انتظار برای پیوند ریه، سلامت خود را حفظ کنند. یکی از بیماران، به دلیل سندرم حاد دیسترس تنفسی ناشی از ویروس آنفلوانزا، به شدت بیمار شد و بعد از قرار گرفتن بر روی ونتیلاتور دچار عفونت مقاوم به دارو شد. عفونت منجر به پر شدن ریهها از چرک و ورود بیمار به شوک سپتیک شد که در نتیجه عملکرد قلب و کلیه او دچار اختلال شد.
بهارات تصریح کرد که بیمار در آستانه مرگ بود و به دلیل وخامت حالش، تصمیم به برداشتن ریههای او گرفته شد. پس از این عمل، بیمار به سرعت بهبود یافت و ظرف ۴۸ ساعت تمامی داروهای حمایتی را کنار گذاشت. عملکرد کلیه و قلب او به حالت طبیعی بازگشت و پس از آن موفق به دریافت پیوند دو ریه شد. سه سال بعد، این بیمار هیچ نشانهای از رد پیوند یا اختلال عملکرد ریه ندارد و حالش بسیار خوب است.
**اختراعی در دوران همهگیری**
دکتر بهارات و تیم او در زمان شیوع کووید-۱۹ بر روی سیستمی کار کردند که میتواند به بیمارانی که به شدت مبتلا هستند کمک کند تا سلامت خود را به دست آورند و واجد شرایط پیوند ریه شوند. در حال حاضر، فناوری اکستراکورپورال ممبران اکسیژناسیون (ECMO) وجود دارد که میتواند عملکرد ریهها را به عهده بگیرد، اما ریهها در بدن نگهداری میشوند تا به ثبات قلب کمک کنند. راجرز نیز به نسخه اصلاحشدهای از این سیستم اشاره کرد که به طور موثری فشار خون را حفظ میکند.
راجرز خاطرنشان کرد که این مطالعه نشان میدهد که ریهها میتوانند برای مدت طولانی تحت این شرایط نگهداری شوند و در صورت نیاز، بعد از درمان مجدداً به بدن بازگردانده شوند. با این حال، به دلیل نیاز به تخصصهای مختلف، تنها بیمارستانهای بزرگ قادر به استفاده از این فناوری خواهند بود. دکتر بهارات در نهایت ابراز امیدواری کرد که این سیستم در آینده تجاریسازی شود و به بازار عرضه گردد، در حال حاضر این فناوری تنها به بیماران شمالغرب شیکاگو ارائه میشود.
