غزال زیاری: ماهواره جاسوسی جامپسیت (Jumpseat) ایالات متحده به تازگی از حالت طبقهبندی و محرمانه خارج شده و اطلاعات تازهای از عملکرد آن منتشر شده است. این ماهواره در سالهای پرتنش جنگ سرد، به رصد داراییهای نظامی اتحاد جماهیر شوروی مشغول بود و اکنون جزئیات بیشتری درباره آن در دسترس قرار گرفته است.
این ماهواره که به مدت ۳۵ سال به جامعه اطلاعاتی آمریکا خدمت کرده، در میان اسنادی که منتشر شده، تصاویر جدیدی از یک سیستم پیشرفته را شامل میشود.
معرفی جامپسیت
مدیر دفتر شناسایی ملی آمریکا (NRO) که مسئولیت برنامههای فضایی شناسایی را بر عهده دارد، اعلام کرده است که بخشی از اطلاعات مربوط به برنامه جامپسیت از حالت محرمانه خارج شده است.
تاریخچه این ماهواره به دوران بین سالهای ۱۹۷۱ تا ۱۹۸۷ بازمیگردد که در این مدت هشت پرتاب با نام جامپسیت (AFP-711) انجام شد، هرچند یکی از این پرتابها با شکست مواجه شد. این ماهوارهها به عنوان بخشی از برنامه A توسط نیروی هوایی آمریکا طراحی و از پایگاه هوایی کالیفرنیا به فضا پرتاب شدند.
مقامهای NRO اکنون شماره مأموریتهای ۷۷۰۱ تا ۷۷۰۸ برای پرتابهای جامپسیت را تأیید کردهاند و تنها اولین و آخرین پرتابها به صورت رسمی آزاد شده است. این امر میتواند به این معنی باشد که برخی پرتابها که پیش از این به جامپسیت نسبت داده شده بودند، در واقع مرتبط با محمولههای دیگری بودهاند.
ویژگیهای عملکردی جامپسیت
جامپسیت به عنوان یک ماهواره جمعآوری سیگنال، جزو لاینفک جامعه اطلاعات سیگنالی (SIGINT) به حساب میآید. این دستاوردها برای شناسایی و ردیابی ارتباطات و دیگر انتشارات الکترونیکی مورد استفاده قرار میگرفتند.
جامپسیت در دو بخش SIGINT فعالیت کرد: اولی اطلاعات ارتباطی (COMINT) که شامل رصد ارتباطات روزانه نظامی بود و دومی اطلاعات مربوط به سیگنالهای ابزار دقیق خارجی (FISINT) که به تحلیل تشعشعات الکترومغناطیسی سیستمهای تسلیحاتی کشورها میپرداخت.
اجزا و تکنولوژی
ظاهراً ماهوارههای جامپسیت توسط شرکت Hughes و با طراحی خاصی ساخته شدهاند که از بدنههای تثبیتشده چرخشی مشابه ماهوارههای ارتباطی بهره میبرند. این نشاندهنده پیشرفتهای تکنیکی در حوزه فناوری فضایی طی سالهای فعالیت این ماهواره است.**استفاده از فناوریهای پیشرفته در پروژه جاسوسی جامپسیت**
پروژه جامپسیت به عنوان یک ماهواره جاسوسی پیشرفته با آنتن دیش بزرگ و تاشو برای جمعآوری اطلاعات و آنتنی کوچکتر برای ارسال دادهها به زمین طراحی شده است. دکتر جیمز اوتزن، مدیر مرکز مطالعه شناسایی ملی آمریکا، در بیانیهای به اهمیت تاریخی این پروژه اشاره کرده و گفت: «مدار جامپسیت یک برتری جدید برای آمریکا در جمعآوری اطلاعات سیگنالی حیاتی فراهم کرده است.»
**اهداف استراتژیک پروژه**
جامپسیت به عنوان دنبالهای برای ماهوارههای نظارت الکترونیکی پیشین مانند Grab، Poppy و Parcae به فضا فرستاده شد. این پروژه در خلال تشدید جنگ سرد و نگرانی از تهدیدات تسلیحاتی از سوی شوروی طراحی شد، به ویژه که در آن زمان، این کشور موفق به پرتاب ماهواره اسپوتنیک ۱ شده بود.
اداره شناسایی ملی آمریکا در بیانیهای خاطرنشان کرد: «پس از جنگ جهانی دوم، ترس از گسترش کمونیسم و تولید سلاحهای هستهای باعث نگرانیهای شدید آمریکاییها شد. به همین دلیل، تمرکز اصلی مأموریت جامپسیت نظارت بر توسعه تسلیحات هجومی و دفاعی و جمعآوری دادههای مؤثر در این زمینه بود.»
**مدار بیضوی و طراحی پیشرفته**
پروژه کلی معروف به Project Earpop، برنامهریزی شد و جامپسیت به عنوان اولین نسل ماهواره جمعآوری سیگنال آمریکا در مدار بسیار بیضوی شناخته شد. این نوع مدار به ماهواره اجازه میدهد تا در مکانهای خاص به مدت طولانیتری قرار گیرد، به ویژه بر فراز مناطق قطبی که ایدهآل برای رصد فعالیتهای شوروی بود.
به نقل از گزارشهای موجود، یکی از مأموریتهای اصلی جامپسیت نظارت بر رادارهای هشدار زودهنگام موشکهای بالستیک شوروی بود.
**پایان مأموریت و فناوریهای جدید**
با عملکرد قابل توجه، جامپسیت در سال ۲۰۰۶ از برنامه SIGINT دفتر NRO حذف شد. فاش شدن اطلاعات این پروژه به تایید دفتر شناسایی ملی آمده و بیان شده که این امر به سیستمهای ماهوارهای کنونی و آینده آسیب نخواهد زد.
در گزارشهای غیررسمی، به جایگزینی مجموعهای از ماهوارهها با نام Trumpet به جای جامپسیت اشاره شده و همچنین خبرهایی از ارسال محمولههای طبقهبندیشده مشابه به فضا اعلام شده است.### ماموریت جدید برای شرکتهای خصوصی
بنا به گزارش دفتر شناسایی ملی آمریکا، فعالیتهای جمعآوری سیگنالها از فضا دیگر تنها به تلاشهای دولتی محدود نشده است. این نهاد اعلام کرده که چندین پروژه تجاری که به صورت غیرطبقهبندی فعالیت میکنند، در حال توسعه سیستمهایی برای جمعآوری سیگنالهایی هستند که ممکن است تواناییهایشان با سیستم معروف جامپسیت قابل مقایسه یا حتی از آن فراتر برود.
فضای تجاری اکنون به ایجاد شبکههایی با پتانسیل صدها ماهواره برای جمعآوری اطلاعات کمک کرده و این امر بهعنوان یک تحول جدید در زمینه سنجش فضایی استراتژیک و تاکتیکی به حساب میآید. شبکههایی نظیر استارلینک قادر به ارائه نظارت دائمی بر تمامی نقاط کره زمین در هر زمان هستند؛ اما هنوز روشن نیست که هر یک از این ماهوارهها با آنتنهای کوچک خود، چه نوع اطلاعات الکترونیکی را قادر به جمعآوری خواهند بود.
از سوی دیگر، به نظر میرسد که کشورهای چین و روسیه در حال رقابت برای افزایش تعداد ماهوارهها و تسریع در راهاندازی سیستمهای جدید در مدار هستند. شواهد نشان میدهد که آنچه در حال حاضر در فضا قرار دارد یا به آن افزوده میشود، نتیجه تلاشهای نوآورانهای است که توسط برنامه مخفی جامپسیت به انجام رسیده است.
### منبع: twz
**کد خبر: ۲۲۷۲۲۷**
