**تحقیقات نشان میدهد که قمرهای فراخورشیدی سرگردان ممکن است آب مایع داشته باشند**
به نقل از خبرگزاریها، تیمی به رهبری دیوید دالهبودینگ از دانشگاه لودویگ ماکسیمیلیان مونیخ در مقالهای که برای انتشار در مجله «Monthly Notices of the Royal Astronomical Society» تأیید شده است، به این نتیجه رسیدهاند که برخی از «قمرهای فراخورشیدی سرگردان» ممکن است به طور مستقل از ستارهها، آب مایع روی سطح خود داشته باشند.
**نقش کشندی در حفظ گرما**
سیارات سرگردان یا Free-floating، به اجرامی اطلاق میشود که به دور هیچ ستارهای نمیچرخند و در فضای میانستارهای رها شدهاند. براساس برآوردهای اخیر، تعداد این سیارات در کهکشان راه شیری ممکن است با تعداد ستارهها برابر باشد. برخی از این سیارات قادرند قمرهایی به ابعاد زمین را همراه خود داشته باشند.
پرسش کلیدی این تحقیق این بود که در غیاب نور و گرما از یک خورشید، چگونه آب مایع میتواند در این قمرها شکل بگیرد؟ پاسخ در فرایند گرمایش کشندی نهفته است؛ همان مکانیسمی که اقیانوسهای زیرسطحی در قمرهای «انسلادوس» و «یوروپا» را شکل میدهد. این کشش و فشار گرانشی نسلهای قمر را گرم میکند.
**استفاده از جو غنی از هیدروژن**
پژوهشهای گذشته نشان داده بودند که جو غنی از دیاکسیدکربن میتواند گرما را به دام بیندازد، اما در فشارهای بالا، این گاز به مایع یا یخ تبدیل میشود. راهحل این تحقیق استفاده از جو غنی از هیدروژن (H₂) است. گرچه هیدروژن در شرایط معمول شفاف است، تحت فشارهای بالا و در دماهای نسبتاً پایین، مولکولهای H₂ میتوانند «دوقطبیهای لحظهای» ایجاد کنند، که به جذب پرتوهای فروسرخ و عمل به عنوان یک پتوی گلخانهای کمک میکند.
این تیم با استفاده از مدلهای شبیهسازی، سناریوهای مختلفی از ترکیب جو و فشار را بررسی کردند. نتایج نشان داد که در فشار یک بار، آب مایع میتواند تا ۹۵ میلیون سال روی سطح چنین قمرهایی پایدار بماند. با جو ۱۰۰ برابر ضخیمتر، این مدت به ۴.۳ میلیارد سال، تقریباً همسن زمین، افزایش مییابد.
**تأثیر بر شکلگیری RNA**
مدار بیضوی این قمرها ممکن است کشندهای عظیم در سطح جهانی ایجاد کند که شرایط جالبی برای چرخههای تر و خشک ایجاد کند. برخی دانشمندان بر این باورند که این شرایط ممکن است برای شکلگیری RNA اولیه بر روی زمین ضروری باشد.
تاکنون هیچ نشانهای از قمرهای فراخورشیدی سرگردان به طور مستقیم مشاهده نشده، اما مدلها احتمال وجود آنها را پیشبینی کردهاند. با پیشرفتهای رصدی، شناسایی این اجرام در آینده میتواند ممکن باشد.
در صورت کشف چنین قمری، جستوجوی «امضاهای زیستی» در دورترین نقاط کهکشان یکی از جذابترین مأموریتهای اخترزیستشناسی خواهد بود.
