به گزارش خبرگزاریهای معتبر، در سالهای اخیر، کشور چین شاهد پیشرفتهای چشمگیری در توسعه ناوگان جنگندههای بومی خود بوده است. در این راستا، استفاده از جنگندههای سوخو ۳۵ روسی به نظر میرسد بیشتر به عنوان یک پل انتقال فناوری و نه یک انتخاب راهبردی دائمی تلقی میشود. تصاویر جدیدی که در شبکههای اجتماعی چین منتشر شده، فرصتی را فراهم کرده تا بتوان جایگاه این جنگنده را در نیروی هوایی پکن مورد بررسی قرار داد.
این تصاویر سوخو ۳۵ها را در حال پرواز دستهجمعی و در آرایش رزمی کامل نمایش میدهند. یکی از تصاویر نشان میدهد که این جنگندهها در حال اسکورت یک هواپیمای ترابری سنگین Y-۲۰ هستند، که به عنوان بزرگترین هواپیمای ترابری نظامی در حال تولید شناخته میشود.
علاوه بر این، در تصاویری دیگر مشهود است که سوخو ۳۵ها به موشکهای R-۷۷-۱ با هدایت راداری فعال، موشکهای حرارتی R-۷۳/۷۴ و غلافهای جنگ الکترونیک Khibiny مجهز شدهاند، که حاکی از آن است که این پروازها به هیچ عنوان صرفاً نمایشی نبوده و واقعاً آرایش رزمی داشتهاند.
چین در سال ۲۰۱۵ قراردادی ۲ میلیارد دلاری به منظور خرید ۲۴ فروند سوخو ۳۵ امضا کرد، که به عنوان آخرین جنگنده روسی وارد خدمت این کشور شد. بخشی از این قرارداد شامل انتقال فناوری مربوط به سامانه رانش بردار سهبعدی است، که به جنگندهها قابلیتهای مانورپذیری عالی در نبردهای هوایی را میدهد. تحلیلگران معتقدند که هدف اصلی چین از این خرید، دسترسی به فناوریهای کلیدی بوده است.
سوخو ۳۵ یک نسخه ارتقاءیافته از سوخو ۲۷ دوران شوروی است و به رادار Irbis-E با آرایه فازی غیرفعال و موتورهای AL-۴۱F-۱S مجهز است. قدرت این موتورها با موتور جنگنده F-۲۲ آمریکا قابل مقایسه است و به همین دلیل عملکرد پروازی چشمگیری را فراهم میآورد. سوخو ۳۵ در نبردهای اخیر در اوکراین نیز نقش مهمی ایفا کرده و بهطور چشمگیری درگیریهای هوایی را تجربه کرده است.
با این حال، سؤال این است که چرا چین تنها ۲۴ فروند از این جنگنده را خریداری کرد؟ جواب این پرسش در پیشرفت سریع صنعت هوایی چین نهفته است. پیش از سوخو ۳۵، چین هزاران فروند سوخو ۲۷ و سوخو ۳۰ را خریداری کرده بود، اما با ورود جنگنده بومی J-۱۶، فاصله فناوری میان ناوگان چین و سوخو ۳۵ نسبت به قبل بیشتر شده است.
نقدهای منابع چینی به محدودیتهای رادار سوخو ۳۵ و تواناییهای نبرد شبکهمحور آن اشاره دارند. بهعلاوه، موشکهای آن دیگر در مرز تکنولوژی قرار ندارند و در نبردهای نزدیک نیز قابلیتهای موشکهای قدیمی آن قابل مقایسه با موشکهای جدید چینی نیستند.
به نظر میرسد که سوخو ۳۵ بیشتر به منظور آموزش خلبانان و آشنایی آنها با فناوریهای نوین استفاده میشود. در نهایت، با گسترش ناوگان جنگندههای J-۲۰ و همچنین تولید مستمر J-۱۶، نقش سوخو ۳۵ در نیروی هوایی چین به تدریج به حاشیه رانده شده و بهعنوان پلی موقت برای گذر به نسلهای پیشرفتهتر جنگندههای بومی تلقی میشود.
