به گزارش خبرآنلاین و به نقل از گجتنیوز، پروژههای بزرگ عمرانی در منطقه خلیج فارس، از جمله آسمانخراشهای دبی و طرحهای آیندهنگر مانند نئوم، به منبعی حیاتی نیاز دارند که نسبت به تصور موجود، کمتر در دسترس است: شن ساختمانی مناسب. شنهای نرم و گرد بیابانی که تحت تاثیر باد شکل گرفتهاند، برای تولید بتن با استحکام بالا کاربرد ندارند و مهندسان به ذرات زاویهدار نیاز دارند تا چسبندگی لازم را تأمین کنند.
با وجود وفور شنهای بیابانی، شکل گرد و صیقلی آنها منجر به عملکرد ضعیف آنها در بتن میشود. این ویژگی باعث میشود که دانههای شن به راحتی بر روی یکدیگر بلغزند و بتنی با استحکام پایین و مقاومت فشاری کم ایجاد شود.
برای پروژههای بزرگ و آسمانخراشها، مهندسان به سنگدانههای زاویهدار نیاز دارند که معمولاً از بستر رودخانهها و معادن استخراج میشوند. این نوع شنها با سطوح خشن و لبههای تیز خود، اتصال مکانیکی ایجاد کرده و استحکام و دوام بتن را به شدت افزایش میدهند.
در سال ۲۰۲۳، امارات متحده عربی بیش از ۶ میلیون تن شن و ماسه به ارزش تقریبی ۴۰.۶ میلیون دلار وارد کرده است. این محمولهها عمدتاً از مناطق نزدیک با ساختار زمینشناسی مناسب و گاهی از کشورهای دورتر تأمین میشوند. به طور همزمان، عربستان سعودی نیز شنهای تخصصی را وارد و به کشورهای همسایه صادر میکند، در حالی که پروژههای بزرگ طبق چشمانداز ۲۰۳۰، تقاضای داخلی را افزایش دادهاند.
منابع اصلی واردات شن و ماسه به امارات عبارتند از عربستان سعودی، مصر و بلژیک. شن نه تنها به عنوان یکی از منابع طبیعی پرمصرف شناخته میشود، بلکه مصرف جهانی آن نزدیک به ۵۰ میلیارد تن در سال برآورد شده است. برداشت بیرویه از رودخانهها و سواحل میتواند آسیبهای جدی به اکوسیستم، فرسایش خط ساحلی و نفوذ آب شور وارد کند. مسئولان در منطقه خلیج فارس به این خطرات آگاه هستند و برخی پروژهها حتی از لایروبی سواحل حساس صرفنظر میکنند، با وجود هزینههای بالای آن.
