به گزارش خبردونی و بر اساس اطلاعات منتشر شده در زومیت، سیاره زهره به عنوان یکی از اسرارآمیزترین نقاط منظومه شمسی شناخته میشود. با وجود شباهتهای اندازه و ساختاری به زمین، سطح زهره به واقعیتی سوزان تبدیل شده است که دیدن آن به دلیل وجود ابرهای ضخیم و دماهای فوقالعاده بالا تقریبا غیرممکن است.
اخیراً، تحقیقی جدید با بررسی دادههای راداری قدیمی، نشانههایی جالب از دنیای زیرسطح زهره ارائه کرده است؛ این اطلاعات وجود یک غار عظیم را نشان میدهد که ممکن است دیدگاههای قبلی درباره تاریخ آتشفشانی این سیاره را تغییر دهد.
لورنزو بروزونه، محقق از دانشگاه ترنتو و یکی از نویسندگان این پژوهش، اشاره کرد که دانش ما درباره زهره هنوز ناقص است و تاکنون هیچگونه مشاهدهای از فرآیندهای زیرسطحی این سیاره صورت نگرفته است. او تصریح کرد که کشف این حفره آتشفشانی از اهمیت بالایی برخوردار است زیرا بسیاری از نظریهها در این زمینه، مدتها فقط در سطح فرضیه باقی مانده بودند و اکنون شواهد واقعی به دست آمده است.
دانشمندان سالهاست که بر این باورند که زهره دارای تونلهای گدازهای است. این تونلها هنگامی تشکیل میشوند که گدازهها به سطح سیاره میرسند و لایههای فوقانی سرد و سخت میشوند، در حالی که گدازه داغ در زیر به حرکت ادامه میدهد. در صورت متوقف شدن جریان گدازه، یک تونل خالی زیر سطح باقی میماند. چنین ساختارهایی در زمین و مریخ نیز یافت شده و به عنوان مکانهای بالقوه برای سکونت انسان در آینده مطرح شدهاند.
سطح زهره غنی از فعالیتهای آتشفشانی است و تخمین زده میشود که دهها هزار آتشفشان در آن وجود داشته باشد. با این حال، هیچ مدرکی از وجود تونلهای گدازهای در زهره پیش از این به دست نیامده بود و همچنین مشخص نبود گرانش کمتر و جو متراکم این سیاره چه تأثیری بر شکلگیری این تونلها دارد.
این سیاره به دلیل وجود ابری ضخیم از سولفور و دیاکسید کربن که گرمای خورشید را به دام میاندازد، دماهایی به بالای ۴۶۵ درجه سانتیگراد را تجربه میکند. این دمای بسیار بالا به حدی است که میتواند فلزاتی مانند سرب را ذوب کند و به همین دلیل نمیتوان با دوربینهای عادی به مشاهده سطح آن پرداخت.
اما با استفاده از رادار، این ابرها قابل نفوذ هستند. پژوهشگران با تجزیه و تحلیل دادههای قدیمی فضاپیمای «ماژلان» ناسا، که بین سالهای ۱۹۹۰ تا ۱۹۹۲ نقشهبرداری راداری از زهره انجام داده بود، اطلاعات جدیدی به دست آوردند. با ارسال امواج رادیویی و اندازهگیری زمان بازگشت آنها، توانستند نقشهای از سطح این سیاره تهیه کنند.
تیم پژوهشی به دنبال نشانههایی از فروریزشهای محلی در سطح زهره بودند. این فروریزشها معمولاً به دلیل سقوط سقف یک تونل گدازهای اتفاق میافتند که به ایجاد سوراخهایی بر روی سطح منجر میشود. این نواحی در زمینشناسی به عنوان «اسکایلایت» شناخته میشوند و تیم تحقیقاتی برای شناسایی کانالهای زیرزمینی از روشهای تصویربرداری خاصی استفاده کرد.
قطر تونل شناسایی شده در زهره تقریباً یک کیلومتر برآورده شده که بزرگتر از نمونههای مشابه در زمین و مریخ است. نتایج تحقیقات نشان داد که در ناحیهای به نام «نیکس مونس»، یک کانال بزرگ زیرزمینی وجود دارد که ممکن است در واقع یک تونل گدازهای بسیار وسیع باشد. اطلاعات نشان میدهد که این تونل احتمالاً تا ۴۵ کیلومتر ادامه دارد.
این کشف مرحلهای مهم در درک سیارهای است که معمولاً به عنوان «خواهر دوقلوی زمین» توصیف میشود، ولی در حقیقت یکی از خطرناکترین محیطهای منظومه شمسی را دارد. بررسی این تونلها میتواند به دانشمندان در درک تاریخ آتشفشانی زهره و همچنین ایجاد آگاهی بیشتر درباره تکامل سیارات سنگی یاری رساند.
